مادری که با افتخار، شهادتِ جگر گوشهاش را تبریک گفت
به گزارش نوید شاهد بوشهر؛ مادر شهید محمد احمدی جوان که روزگاری در همین خانه و پیش از آن که خبر قطعی شهادت بیاید، در فراق و رنجِ فرزندش بسیار گریسته بود، امروز با قلبی آرام از روزهای سخت سخن میگوید.
او روایت میکند: در آن روزها، در خانه هیچکس نبود که داغ را حس نکند؛ من میرفتم و بسیار گریه میکردم تا شاید قلبم سبک شود.

در آن چهل روز، واقعاً خانه رنگ و بوی عجیبی داشت. من میرفتم و در گوشهای خلوت میکردم و بسیار گریه میکردم؛ دروغ نمیگویم، دلم میشکست و فکر میکردم از این حجمِ دلتنگی شاید قلبم از هم بپاسد. اما از خودِ شهادت… نه، ناراحت نیستم.
مادر با قلبی که استواریاش را از مکتبِ کربلا وام گرفته است، از لحظه اعلامِ شهادت میگوید: روزی که خبر آمد و برگشتم، هیچ گلهای نکردم؛ سرم را بلند کردم و گفتم: پسرَم، شهادتت مبارک! هنوز هم که هنوز است میگویم شهادتت مبارک و ذرهای پشیمان نیستم. چرا پشیمان باشم؟ وقتی به یادِ مصیبتها و رنجهای بیکرانِ حضرت زینب (س) در کربلا میافتم، دردِ دلِ من در برابرِ آن عظمت، ناچیز است؛ من به یادِ رنجهای زینب (س) آرام میشوم.
روایتِ مادر از آرزوی آسمانیِ شهید و نذرِ خانهاش
مادر با همان نگاهِ پُر از افتخار، دست روی یادگارهای فرزند میکشد و میگوید: پسرم پیش از رفتن، نذر کرده بود و در دل آرزویی بزرگ داشت. او میخواست این خانهای که در آن قد کشیده بود، پس از او زنده بماند؛ نذر کرده بود که اینجا حسینیه شود و در زمینش دارالقرآن بنا کنند تا صدای تلاوتِ کلام خدا همیشه در این در و دیوار بپیچد. شکر خدا بخشی از هزینه ساخت این حسینیه از اموالِ خودِ پسرم تأمین شد و مابقی را هم دستِ پرمهرِ مردم و خیرین دادند تا نذرش روی زمین نماند و خانهاش دارالقرآنِ عاشقانِ اهلبیت (ع) شود.
لالهای از تبارِ جنوب
این روایتِ پرصلابت، گواهی است بر احوالاتِ شهید «محمد احمدی جوان»؛ نخستین شهید مدافع حرم استان بوشهر که با اخلاقی ممتاز و قلبی وابسته به قرآن و اهلبیت (ع)، تمام هستیِ خود را در راهِ حق فدا کرد.
این دلاورمردِ بوشهری در مهرماه ۱۳۹۴ به صورت داوطلبانه برای دفاع از حرم آلالله (ع) عازم سوریه شد و سرانجام در ظهرِ تاسوعای حسینی (همزمان با روز شهادت دو تن از شهدای روستایش) در حومه شهر حلب، بر اثر اصابت ترکشِ مزدورانِ تکفیری، در حالی که دو چشمِ خود را در خط مقدم پیشکش کرده بود، به شدت مجروح شد. او پس از ۴۳ روز بستریشدن و تحمل دردها و جراحاتِ سختِ میدانِ نبرد، سرانجام در روز جمعه ۱۳ آذر ۱۳۹۴ (همزمان با روز معراج پیامبر اکرم صلواتالله علیه و آله) در یکی از بیمارستانهای تهران به فیضِ عظیمِ شهادت نائل آمد و آسمانی شد.
پیکر مطهر این شهیدِ سرافراز پس از تشییعی باشکوه و بینظیر در شهر بوشهر، در گلزار شهدای روستای «باشی» از توابع شهرستان «تنگستان» آرام گرفت تا مزارِ او، مأمنِ دلهای سوگوار و ستارهای راهنما برای نسلهای آینده باشد.
خبرنگار: سارا طاهری