آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۳۵۲۰۸
۱۱:۳۵

۱۴۰۵/۰۸/۱۸

«متین صفائیان»؛ نوجوانی که رؤیای پرواز داشت و آسمانی شد

«متین صفائیان»، نوجوان ۱۶ ساله تهرانی، قهرمان رشته اسکیت، دانش‌آموز ممتاز و عاشق پرواز بود؛ جوانی که در کنار تحصیل و ورزش، به موسیقی، مسجد و هیئت علاقه داشت و با آرزوی خلبان شدن، روز‌های نوجوانی‌اش را سپری می‌کرد. او در ۲۵ خرداد ۱۴۰۴، در پی حمله رژیم صهیونیستی به میدان قدس و حوالی تجریش تهران، به شهادت رسید و پیکرش در آرامستان خواجه‌ربیع مشهد، در کنار مزار پدربزرگ شهیدش آرام گرفت.


به گزارش نوید شاهد خراسان رضوی، شهید «متین صفائیان»، فرزند عبدالحسین، در ۲۳ مهرماه ۱۳۸۷ در مشهد متولد شد. متین نخستین فرزند خانواده صفائیان و از نوجوانانی بود که استعداد، اخلاق و آرزوهای بزرگ را در کنار یکدیگر داشت، اصالتاً خراسانی بود، اما سال‌ها همراه خانواده در محله جماران تهران زندگی کرد.

«متین صفائیان» در خانواده‌ای رشد یافت که یاد و خاطره شهادت در آن حضوری پررنگ داشت. مادرش اعظم عصاران، در دوران کودکی پدر خود، شهید علی‌اکبر عصاران، را در دفاع مقدس از دست داده بود و «متین صفائیان» همواره آرزو داشت پدربزرگ شهیدش را از نزدیک بشناسد.

سرانجام، این پیوند عمیق خانوادگی به شکلی جان‌سوز و در عین حال معنادار رقم خورد. متین در ۲۵ خرداد ۱۴۰۴، در پی حمله رژیم صهیونیستی به میدان تجریش تهران، به شهادت رسید و به جمع شهدای این سرزمین پیوست. پیکر مطهر او پس از شهادت، به مشهد منتقل شد و در آرامستان خواجه‌ربیع، در کنار مزار پدربزرگ شهیدش، به خاک سپرده شد.

«متین صفائیان»؛ نوجوانی که رؤیای پرواز داشت و آسمانی شد

شخصیتی سرشار از مهربانی، ادب و نشاط

شهید «متین صفائیان» از همان دوران کودکی، پسری پرجنب‌وجوش، باهوش، مؤدب و خوش‌اخلاق بود. احترام به بزرگ‌ترها، مهربانی با اطرافیان و روحیه شوخ‌طبعی، از ویژگی‌های برجسته شخصیتی او به شمار می‌رفت. متین در برخورد با دیگران صبور بود و حتی در لحظات ناراحتی نیز می‌کوشید با آرامش و احترام سخن بگوید. رفتار شایسته و منش مهربانانه‌اش، او را در میان خانواده و اطرافیان به شخصیتی دوست‌داشتنی تبدیل کرده بود.

رؤیای پرواز؛ آرزویی فراتر از آسمان

متین در کنار ویژگی‌های اخلاقی و شخصیتی برجسته‌اش، از استعدادها و توانمندی‌های متعددی برخوردار بود. او به زبان‌های انگلیسی و فرانسه تسلط داشت، پیانو می‌نواخت، در فعالیت‌های ورزشی حضور فعالی داشت و موفق به دریافت مدرک غریق‌نجاتی شده بود. با این همه، بزرگ‌ترین آرزویش خلبانی و پرواز در آسمان بود؛ رؤیایی که از کودکی در وجودش شکل گرفته بود.

او در رشته ریاضی تحصیل می‌کرد و بارها با شوق و اشتیاق به مادرش می‌گفت: «مامان، من باید آسمون رو لمس کنم.»

علاقه متین به پرواز، تنها در حد یک آرزو باقی نمانده بود. خانواده‌اش برای او لباس خلبانی تهیه می‌کردند و متین با پوشیدن آن، عکس‌هایی به یادگار می‌گرفت. او همچنین فیلم‌های مربوط به شهید عباس بابایی را بارها تماشا می‌کرد و با زندگی و شخصیت این شهید خلبان انس و الفت داشت.

این علاقه در دوران نوجوانی نیز ادامه یافت. متین در پانزده‌سالگی، در جریان بازدید مدرسه از باشگاه هوانوردی، در مسابقات گلایدر شرکت کرد و موفق شد رتبه دوم را کسب کند؛ موفقیتی که نشان از استعداد، علاقه و جدیت او در مسیر تحقق رؤیای پرواز داشت.

آسمان برای متین تنها تصویری دوردست نبود؛ رؤیایی بود که از کودکی با او همراه شده بود و در قلبش جایگاهی ویژه داشت.

«متین صفائیان»؛ نوجوانی که رؤیای پرواز داشت و آسمانی شد

از قهرمانی اسکیت تا رؤیای خلبانی

عشق به ورزش از همان سال‌های کودکی در وجود «متین صفائیان» شکل گرفته بود. او از هفت‌سالگی اسکیت را زیر نظر حمیدرضا ریاحی، مربی تیم ملی اسکیت، آغاز کرد و با پشتکار فراوان توانست در این رشته به موفقیت‌های متعددی دست یابد.

اسکیت برای «متین صفائیان» تنها یک سرگرمی نبود؛ فرصتی برای تجربه سرعت، هیجان و تلاش دوباره پس از زمین خوردن بود. او با تمرین مستمر و اراده‌ای مثال‌زدنی، در مسابقات مختلف به مقام‌های قهرمانی دست یافت و به یکی از استعدادهای برجسته این رشته تبدیل شد.

«متین صفائیان» به آینده ورزش نیز فکر می‌کرد. آرزو داشت روزی مدرسه اسکیت خود را راه‌اندازی کند و به نوجوانان آموزش دهد. او حتی بعدازظهرها به چند نفر از علاقه‌مندان اسکیت آموزش می‌داد و با اشتیاق، تجربیات خود را در اختیار دیگران می‌گذاشت.

«متین صفائیان»؛ نوجوانی که رؤیای پرواز داشت و آسمانی شد

فرزندی که اخلاق را در کنار موفقیت آموخته بود

«متین صفائیان» در مدرسه نیز دانش‌آموزی ممتاز و پرتلاش بود. او کلاس دهم را با معدل ۱۹٫۸۳ به پایان رساند و در دبیرستان امام موسی صدر منطقه یک تهران تحصیل می‌کرد. پیش از آن، دوره ابتدایی را در مدرسه شاهد مرحوم رمضانی و دوره متوسطه اول را در مدرسه سلام دارآباد گذرانده بود.

معلمان و دوستانش از او به‌عنوان نوجوانی باادب، باهوش و خوش‌رفتار یاد می‌کنند. مربی اسکیت او معتقد بود هیچ‌کس خاطره بدی از «متین صفائیان» نداشت. این نوجوان در باشگاه همواره تلاش می‌کرد روحیه دوستانش را حفظ کند و با شوخی‌های شیرین، ناراحتی و شکست آنان را به شادی تبدیل کند.

«متین صفائیان» به کوچک‌ترها کمک می‌کرد و در برابر بزرگ‌ترها احترام می‌گذاشت. او حتی در اشتباهات خود نیز به‌جای ناراحتی، با شوخ‌طبعی برخورد می‌کرد و اجازه نمی‌داد مشکلات، روحیه‌اش را تضعیف کنند.

پیوندی عمیق با مسجد و هیئت

زندگی «متین صفائیان» تنها به درس و ورزش محدود نمی‌شد. او از نوجوانی به مسجد، هیئت و فعالیت‌های مذهبی علاقه داشت. از ۱۳ سالگی عضو بسیج نوجوانان جماران شد و حضور در مراسم مذهبی، به‌ویژه مجالس عزاداری امام حسین(ع)، برایش اهمیت ویژه‌ای داشت.

او نماز اول وقت می‌خواند و در مناسبت‌های مذهبی، به حضور در هیئت و تکیه‌های جماران و امامزاده صالح(ع) علاقه نشان می‌داد. مادرش می‌گوید «متین صفائیان» پس از بازگشت از هیئت، چشمانی سرشار از شور و نشاط داشت.

در روزهای شهادت و وفات، به فضای معنوی خانه توجه می‌کرد و نسبت به رعایت حرمت این مناسبت‌ها حساس بود. عشق به اهل‌بیت(ع) و احترام به ارزش‌های دینی، بخش مهمی از شخصیت این نوجوان را شکل داده بود.

آخرین روز؛ از خرید هدیه تا آسمانی شدن

روز ۲۵ خرداد ۱۴۰۴، «متین صفائیان» برای خرید هدیه‌ای به بازار تجریش رفت. او قصد داشت برای قدردانی از معلم و مدیر مدرسه‌اش هدیه‌ای تهیه کند و به مدرسه برود.

«متین صفائیان» نوجوانی مؤدب و پایبند به آداب معاشرت بود. به همین دلیل تصمیم گرفت پس از خرید، برای رفتن به مدرسه لباس مناسب بپوشد. در مسیر با مادرش تماس گرفت و خبر داد که برای تعویض لباس به خانه بازمی‌گردد.

آن روز، خانواده برای سفر به مشهد بلیت تهیه کرده بودند و «متین صفائیان» نیز قرار بود همراه آنان باشد. پس از مدتی، تلفن همراه او خاموش شد و نگرانی خانواده آغاز شد.

مادرش برای یافتن او به خانه دوستش رفت و از آنجا به بیمارستان شهدای تجریش راهنمایی شد. اعظم عصاران با شنیدن خبر بستری شدن فرزندش در بخش مراقبت‌های ویژه، از شدت نگرانی و اندوه از حال رفت.

«متین صفائیان» در پی حمله رژیم صهیونیستی به میدان قدس و حوالی تجریش، در حالی که در خیابان حضور داشت، به شهادت رسید. نوجوانی که برای آینده خود رؤیاهای بزرگی داشت و در مسیر تحقق آن‌ها تلاش می‌کرد، در حمله‌ای که زندگی مردم عادی را هدف قرار داد، جان خود را از دست داد.

آخرین گفت‌وگو با مربی؛ «ما را نمی‌زنند»

«متین صفائیان» روز پیش از حادثه با مربی خود تماس گرفته و درباره برگزاری تمرین پرسیده بود. مربی به او گفته بود که به دلیل شرایط خطرناک، فعلاً تمرین‌ها برگزار نمی‌شود. «متین صفائیان» با آرامش پاسخ داده بود که خانواده‌اش در جماران زندگی می‌کنند و تصور نمی‌کند مناطق مسکونی هدف حمله قرار بگیرند.

اما تنها ۲۴ ساعت بعد، خبر شهادت این نوجوان به خانواده و دوستانش رسید.

«متین صفائیان» نوجوانی خوش‌ذات، بااصالت، بااخلاق و با معرفت و ورزشکاری که اخلاق حرفه‌ای و انسانی‌اش، خاطره‌ای ماندگار در ذهن هم‌تیمی‌ها و دوستانش برجای گذاشت.

آرزوی دیدار پدربزرگ شهید

یکی از عمیق‌ترین پیوندهای عاطفی زندگی «متین صفائیان»، ارتباط او با پدربزرگ شهیدش بود. شهید علی‌اکبر عصاران، پدر مادر «متین صفائیان»، در سال ۱۳۶۲ در منطقه گیلان‌غرب به شهادت رسید.

«متین صفائیان» هر بار که همراه خانواده به مشهد می‌رفت، به‌تنهایی به زیارت مزار پدربزرگش می‌رفت و با او سخن می‌گفت. مادرش نقل می‌کند که «متین صفائیان» بارها گفته بود: «مامان، بابابزرگ تنهاست. من باید برم پیشش.»

پس از شهادت «متین صفائیان»، مادرش تصمیم گرفت پیکر فرزندش در کنار پدربزرگ شهیدش آرام بگیرد. به این ترتیب، «متین صفائیان» در آرامستان خواجه‌ربیع مشهد به خاک سپرده شد؛ جایی که آرزوی دیرینه‌اش برای نزدیکی به پدربزرگ، در آخرین منزلگاه زندگی‌اش تحقق یافت.

جای خالی متین در خانه

«متین صفائیان» تنها فرزند خانواده نبود؛ برای مادرش رفیق، همراه و تکیه‌گاهی عاطفی بود. او مراقب خواهر کوچک‌ترش بود، در درس‌هایش کمک می‌کرد و برای خرید و گردش همراهش می‌رفت.

پس از شهادتش، خواهر نوجوانش با دلتنگی عمیقی روبه‌رو شد. گاهی با عکس برادرش حرف می‌زند و یاد روزهای خوشی را زنده می‌کند که در کنار او می‌گذراند.

پیانوی خانه نیز پس از رفتن «متین صفائیان» خاموش ماند. مادرش دیگر توان نگاه کردن به آن را ندارد؛ سازی که روزگاری با نواختن متین خانه را سرشار از زندگی می‌کرد.

خانواده «متین صفائیان» در میان اندوهی بزرگ، به ایمان و امید به دیدار دوباره او دل بسته‌اند. مادرش باور دارد فرزندش اکنون در کنار پدربزرگ شهیدش و در پیشگاه خداوند آرام گرفته است.

«متین صفائیان» در۱۶ سالگی از میان خانواده، دوستان، هم‌تیمی‌ها و معلمانش رفت؛ اما یاد او در خاطره کسانی که با اخلاق، مهربانی، تلاش و رؤیاهایش زندگی کردند، همچنان زنده است. نوجوانی که روزی آرزو داشت آسمان را لمس کند، اکنون در خاطره‌ها با شوق پرواز، لبخندی ماندگار و قلبی بزرگ به یاد آورده می‌شود.

انتهای پیام/


گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه