از سنگر مبارزات انقلابی تا شهادت در کلاس درس با اصابت موشک رژیم بعثی
به گزارش نوید شاهد خوزستان، شهید منصور آموزش در خانوادی مذهبی و باایمان در شهرستان بهبهان چشم به جهان گشود. وی دوران خردسالی را تحت مراقبتهای دینی و تربیت اسلامی گذراند و از همان آغاز، گام در مسیر زندگی معنوی و پرتلاش نهاد. وی از همان دوران کودکی فردی با هوش و شجاعت بود.

مقاومت در برابر فرهنگ طاغوت و حضور پرشور در بهمن ۵۷
وی دوران مقاطع ابتدایی و راهنمایی را با موفقیت پشت سر گذاشت و برای ادامه تحصیل وارد دبیرستان شد. در آن ایام تاریک که فرهنگ طاغوتی در جامعه ترویج میشد، کوچکترین تأثیری بر ایمان و اعتقاد راسخ او نگذاشت و پیوندش با ارزشهای دینی محکمتر شد.
پس از اخذ مدرک دیپلم در سال ۱۳۵۶، به خدمت سربازی اعزام گردید. روز دوازدهم بهمن ۱۳۵۷، همزمان با بازگشت تاریخی امام خمینی (ره) به میهن، خود را به تهران رساند تا در مراسم استقبال از مقتدای خود شرکت کند. عشق و ارادت عمیق او به امام (ره) سبب شد تا با وجود پوشیدن لباس نظامی، دوشادوش امت شهیدپرور در تظاهرات و فعالیتهای انقلابی به صورت فعالانه حضور یابد.
حراست از دستاوردهای انقلاب در جبهههای غرب و سنگر مدرسه
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، با حضور مستمر در فعالیتهای مذهبی و سیاسی، تمام تلاش خود را برای صیانت از آرمانها و دستاوردهای انقلاب به کار بست. با آغاز جنگ تحمیلی، ندای لبیک به امام را سر داد و عازم جبهههای حق علیه باطل در منطقه عملیاتی غرب کشور شد. او پس از ماهها رشادت، ایثار و خلق حماسههای ماندگار، به بهبهان بازگشت و در سنگر مدرسه به عنوان دبیر علوم تجربی در مدرسه راهنمایی پیروز به تدریس مشغول شد.
جلوههای اخلاقی و روایت انفاق پنهانی کفشها
شهید منصور در برخورد با والدین، همسر و فرزندان، نمونهای بارز از اخلاقمداری، متانت و گذشت بود. مهربانی و رفتار صمیمانهاش در خاطر همگان مانده است؛ چنانکه یکی از آشنایان درباره فضایل اخلاقی او روایت میکند:
«روزی شهید منصور را دیدم که با دمپایی از مدرسه به سمت خانه میرود. با تعجب پرسیدم: چرا اینطور از مدرسه میآیید؟ او تبسمی کرد و چیزی نگفت. راز این کار را بعد از شهادتش فهمیدم که آن روز او کفشهای خود را به یکی از دانشآموزان مستضعف و نیازمند هدیه کرده بود.»
عروج در سنگر کلاس؛ آخرین درس معلم در مدرسهای به خون نشسته
این معلم مجاهد در انجام واجبات الهی تقید و تعصب خاصی داشت و نماز و روزه خویش را خالصانه و به موقع به جای میآورد. سرانجام پس از عمری سرشار از معنویت، اخلاص و مجاهدت در راه حق، در چهارم آبان ۱۳۶۲ در حالی که مشتاقانه در مدرسه راهنمایی شهید پیروز به تدریس دانشآموزان مشغول بود، بر اثر اصابت موشک صدامیان کافر به مدرسه، به فیض شهادت نائل آمد و نام خود را جاودانه ساخت.
انتهای پیام/