از هفت‌سالگی تا آسمان شهادت؛ روایت زندگی کوتاه اما جاودانه سیده «مهدیس حمیدی»
سیده «مهدیس حمیدی»، دختر هفت‌ساله ایلامی، در یازدهم اسفندماه، در مسیر بدرقه پیکر یک شهید، به خیل شهدای والامقام پیوست و آسمانی شد. روایت زندگی کوتاه اما سرشار از معصومیت، مهربانی و قدرشناسی او، یادآور مظلومیت کودکانی است که قربانی جنگ و خشونت رژیم خبیث آمریکایی - صهیونیستی شدند. نوید شاهد ایلام ضمن معرفی این شهید گرانقدر عکس های به یادگار مانده از وی را نیز منتشر می کند.
به گزارش نوید شاهد ایلام؛ روایت دختری هفت‌ساله که با لبخند‌های کودکانه، مهر بی‌پایان به خانواده و روحیه‌ای سرشار از شکرگزاری شناخته می‌شد؛ دختری که در مسیر بدرقه یک شهید، خود به کاروان شهدا پیوست و صندلی خالی‌اش در مدرسه، به روایتی ماندگار از مظلومیت کودکان شهید تبدیل شد.
طلوع یک پروانه؛ از یازدهم بهمن تا یازدهم اسفند
سیده مهدیس حمیدی، یازدهم بهمن‌ماه ۱۳۹۷ چشم به جهان گشود؛ دختری از سلاله پاک سادات که عمر کوتاه هفت‌ساله‌اش، سرشار از خاطرات شیرین، مهربانی‌های کودکانه و لحظاتی فراموش‌نشدنی برای خانواده بود. تقارن روز تولد و روز شهادتش، هر دو در یازدهم ماه، و فاصله یک‌ماهه میان این دو تاریخ، از نکات تأمل‌برانگیز زندگی کوتاه اوست؛ دختری که هنوز در آغاز راه کودکی بود، اما خاطره حضورش برای همیشه در قلب خانواده و اطرافیان باقی ماند.
دختری سرشار از مهر و شکرگزاری
مهدیس تنها به خاطر لبخند‌های شیرین و رفتار‌های دوست‌داشتنی‌اش در یاد‌ها نمانده است؛ او روحیه‌ای سرشار از محبت و قدرشناسی داشت. هرگاه پدر و مادرش از محل کار به خانه بازمی‌گشتند، با شوق و اشتیاق به استقبالشان می‌رفت و با آغوش کودکانه‌اش خستگی روز را از تن آنها می‌زدود. حتی هدیه‌ای کوچک مانند یک گل‌سر، می‌توانست او را غرق شادی کند. برای داشته‌های ساده زندگی ذوق می‌کرد و هنگام صرف صبحانه، با اشتیاق بر سر سفره حاضر می‌شد. همین رفتار‌های ساده، اما دوست‌داشتنی، تصویری از کودکی قدرشناس و مهربان در ذهن خانواده به یادگار گذاشته است. مادرش از تغییر رفتار مهدیس در دو ماه پایانی زندگی‌اش خاطره‌ای تلخ و تأثیرگذار دارد. او می‌گوید: «رفتارش بسیار متفاوت شده بود؛ مدام خودش را به سینه من می‌چسباند.»
انگار آغوش مادر برایش عزیزتر از همیشه شده بود؛ آغوشی که امروز جای خالی آن برای مادری داغدار، به وسعت تمام دنیا سنگینی می‌کند.
آخرین سفر؛ از بدرقه شهید تا پرواز آسمانی
روز حادثه، خانواده مهدیس قصد داشتند برای حضور در مراسم تشییع و خاکسپاری شهید سرهنگ محمد نوریان، به سمت شهر آسمان‌آباد و روستای گدمه حرکت کنند. مهدیس نیز با همان شور و شوق همیشگی همراه خانواده سوار خودرو شد؛ بی‌آنکه کسی بداند این سفر، آخرین سفر زندگی کوتاه او خواهد بود. یازدهم اسفندماه ۱۴۰۴، در پی حادثه‌ای تلخ، سیده مهدیس حمیدی به شهادت رسید و در حالی که تنها هفت بهار از زندگی‌اش را تجربه کرده بود، از آغوش خانواده جدا شد و نامش در شمار شهدای مظلوم این سرزمین جاودانه ماند. دختری که برای بدرقه یک شهید راهی سفر شده بود، خود به کاروان شهدا پیوست و داغی بزرگ بر دل خانواده و مردم ایلام گذاشت.
اول مهر بدون مهدیس؛ وقتی زنگ مدرسه بغض‌ها را شکست
شاید یکی از تلخ‌ترین فصل‌های زندگی خانواده مهدیس، نخستین روز مهر پس از شهادت او بود؛ روزی که برای همه دانش‌آموزان، آغاز دوباره شور و نشاط مدرسه بود، اما برای پدر و مادر مهدیس، یادآور جای خالی دختری بود که دیگر قرار نبود با کیف و لبخند کودکانه‌اش وارد کلاس شود. مادر داغدار مهدیس به مدرسه غیرانتفاعی «مهرنگ» رفت؛ همان مدرسه‌ای که تا پیش از شهادت، قدمگاه دختر عزیزش بود.
پیش از نواخته شدن زنگ آغاز سال تحصیلی، صدای ضبط‌شده حضور و غیاب سال گذشته در فضای مدرسه طنین‌انداز شد. صدای معلم که نام او را می‌خواند: «سیده مهدیس حمیدی...» و پاسخ شیرین و معصومانه دختری که دیگر در میان دانش‌آموزان نبود: «حاضر...»
همین چند ثانیه کافی بود تا بغض‌ها بشکند و فضای مدرسه در اندوهی عمیق فرو برود. مادر، چکش زنگ مدرسه را به دست گرفت و زنگ آغاز سال تحصیلی را نواخت؛ اما این بار، صدای زنگ برای او نه نوید آغاز کلاس، بلکه یادآور خاطرات دختری بود که جای خالی‌اش هیچ‌گاه پر نخواهد شد. مادر در گوشه‌ای از کلاس، روی همان صندلی کوچک دخترش نشست؛ صندلی‌ای که حالا خالی بود، اما خاطرات حضور مهدیس را در خود جای داده بود. اشک‌های مادر و بغض معلمان و دانش‌آموزان، روایتگر داغی بود که واژه‌ها از بیان آن ناتوان‌اند. در ادامه، مادر مهدیس به همراه جمعی از معلمان و دانش‌آموزان بر مزار او حاضر شدند و با قرائت قرآن و نثار فاتحه، یاد و خاطره این شهیده خردسال را گرامی داشتند.
مزار کوچک، دلتنگی‌های بزرگ
اکنون مزار سیده مهدیس حمیدی در قطعه شهدای بهشت رضای شهر ایلام، منزلگاه دلتنگی‌های پدر، مادر، بستگان و همه کسانی است که خاطره لبخند‌های کودکانه او را در دل دارند. هفت سال زندگی، شاید برای تجربه تمام آرزو‌های یک کودک کافی نباشد؛ اما نام مهدیس در حافظه خانواده و جامعه ایلامی با خاطراتی از محبت، معصومیت و مظلومیت گره خورده است. مهدیس رفت، اما صدای «حاضر» گفتنش هنوز در گوش مدرسه مهرنگ طنین‌انداز است؛ صدایی که هر سال با آغاز مهر، جای خالی او را یادآوری می‌کند. سیده مهدیس حمیدی، پروانه هفت‌ساله‌ای بود که پرواز کرد؛ اما خاطره لبخندهایش، آغوش مادرانه‌ای که به آن پناه می‌برد و صندلی خالی‌اش، برای همیشه در یاد‌ها باقی خواهد ماند.
انتهای پیام/