پیام سردار حاج علی فردوس (از فرماندهان دلاور لشکر ویژه ۲۵ کربلا) بمناسبت سالروز شهادت سردار شهید «رمضانعلی صحرایی» می‌گوید:یکی از بارزترین ویژگی‌های این شهید بزرگوار، اخلاص بی‌نظیر، ساده‌زیستی و دوری گزیدن از ریا و تزویر بود. آنها به شدت از دوربین و خودنمایی فراری بودند؛ ظاهر و باطنشان کاملاً یکی بود و هیچ‌گاه به دنبال نام و نشان نبودند. این مردان بزرگ همیشه دغدغه عدالت را داشتند و از تبعیض و بی‌عدالتی رنج می‌بردند و غصه می‌خورند.
مادر شهید «سید حسن‌ولی حسینی» از پیوند عمیق فرزندش با کبوترها می‌گوید؛ پرندگانی که تا آستانه‌ی اتوبوس اعزام، همسفر و همراه او بودند.
مجید بابایی، جانباز و آزاده دوران دفاع مقدس با اشاره به حضور جمعی از رزمندگان در گروهان دوم، اسامی ۱۰ تن از شهیدان سرافراز این گروهان از جمله رضا حق‌شناس و صفی‌الله حسن‌پور پیش از آغاز عملیات روایت شد.
مادرشهید شهید «طلبه محمد خائفی» با بیان خاطراتی از فرزند شهیدش گفت: روز قبل از اعزام، نان گردو پختم و پدرش در کیفش گذاشت؛ اما او برای خداحافظی نیامد. سه روز بعد نامه اش رسید: «می ترسیدم بغلت کنم و از ماشین جا بمانم. مرا ببخش، برمی گردم.» او دیگر برنگشت و در شلمچه به شهادت رسید.
پدر شهید نصرالله حسن‌نژاد با بیان خاطراتی از فرزند شهیدش گفت: به یاد داشتم که نصرالله روی شانه‌اش خالی داشت. از آنها خواستم پیکر را برگردانند تا شانه‌اش را ببینم. وقتی خال را دیدم، یقین کردم که فرزند خودم است، وقتی نصرالله شهید شد، انگار من هم مردم. داغ فرزند چیزی نیست که بتوان آن را فراموش کرد.
پدر شهید نادعلی اکبری لالایی با بیان خاطراتی از فرزند شهیدش گفت: فرزندم از همان دوران جوانی در گروه مقاومت فعالیت می‌کرد. در روستا کتابخانه راه‌اندازی کرده بود و کتاب در اختیار جوانان قرار می‌داد. علاقه زیادی داشت که مردم مطالعه کنند و آگاهی بیشتری نسبت به مسائل انقلاب و دین داشته باشند.
برادر شهید «کاظم گرایلی» می‌گوید: او که با حضور در مساجد و فعالیت‌های فرهنگی و قرآنی، الگویی از یک دانش‌آموز مؤمن بود، در جستجوی راهی برای رسیدن به جبهه، حتی با دست‌کاری شناسنامه‌اش، از سن کم خود گذشت. این آرپی‌جی‌زن جوان، پس از منهدم کردن سه تانک دشمن، در اوج ایستادگی، به شهادت رسید تا نامش در تاریخ حماسه جاودانه شود.
مادر شهید «جعفر خنکدار» می‌گوید: «هفت سال چشم‌انتظاری، با چند تکه استخوان به پایان رسید؛ مادر شهید جعفر خنکدار از روزی می‌گوید که از مکه بازگشت و پیکر عزیزش را در پیراهن سفید احرامش کفن کرد.»
سید علی اصغر قاسمی آزاده جنگ تحمیلی می‌گوید: پس از دستگیری، با ضرب‌وشتم ما را به یک مرکز پرورش ماهی بردند. حتی قصد داشتند مرا با بیل لودر به داخل استخر ماهی بیندازند. شهادتین را گفتم، اما منصرف شدند. سپس ما را برای بازجویی منتقل کردند. در بیمارستان بصره معاینه شدیم. من و موسی را جدا کردند. او از ناحیه کتف و شکم مجروح بود و خون‌ریزی داخلی داشت، اما همچنان به من سر می‌زد و روحیه‌ام را حفظ می‌کرد.
مادرشهید «حمیدرضا قادری » نیز از سال‌های کودکی فرزندش یاد کرد و گفت: «او که تا هفت سالگی حتی توان ایستادن بر پا‌های نحیفش را نداشت، سال‌ها بعد با همان گام‌های لرزان، راهی جبهه‌ای شد که قرار بود آخرین ایستگاه زندگی‌اش باشد؛ مسیری که با نذر و نیاز مادر آغاز شد و با بازگشت استخوان‌های بی‌جانش به خانه، به پایان رسید.»
پدر شهید «محمد الله‌قلی» نیز از سال‌های کودکی فرزندش یاد کرد و گفت: محمد از همان بدو تولد بچه‌ای قشنگ و بامزه بود و همه این را می‌گفتند. از کودکی همیشه دوست داشت با من باشد؛ هر جا می‌رفتم، همراه من می‌آمد و محمد تحمل ناراحتی خانواده را نداشت و خوش‌قلب بود. همیشه تلاش می‌کرد خانواده‌اش ناراحت نباشند.
سردار حاج «علی فردوس» می‌گوید: این آزاده و جانباز اهل مازندران با بیان اینکه مجروحیت مانع ادامه حضورش در جبهه نشد، گفت: مجدداً همراه شهید خاکسار به منطقه گیلان‌غرب و اسلام‌آباد اعزام شدیم و در آن مقطع تمام نیرو‌های ارتش در حال جابه‌جایی بودند و گفتند قرار است یک عملیات بزرگ در جنوب انجام شود. خودمان را به اهواز رساندیم و برای عملیات فتح‌المبین آماده شدیم.
مادر شهید «حسن یزدانی» خاطرنشان کرد: ساعاتی را برای امام زمان کار می‌کرد و می‌گفت حقوق این ساعت‌ها را حساب نکنید. او حسن را جوانی دلسوز، خوش‌اخلاق و خنده‌رو توصیف کرد و گفت: خیلی چشم‌پاک بود. من این اخلاقش را خیلی دوست داشتم.
پدر شهید نصرالله حسن‌نژاد می‌گوید: فرزندم روحیه‌ای انقلابی داشت و به ارزش‌های دینی پایبند بود. کمتر کسی را دیده بودم که در آن سن و سال چنین اخلاق و منش پسندیده‌ای داشته باشد.
مادر شهید «محمد کوچکی» می‌گوید: محمد پس از گذراندن دوره آموزشی در سوادکوه، ابتدا به کردستان اعزام شد و پس از حدود چهار ماه حضور در مناطق عملیاتی، راهی جبهه جنوب و منطقه شلمچه شد. مهدوی ذکر کرد: هرچه به او می‌گفتم من تنها هستم و نرو، قبول نمی‌کرد. روحیه‌ای شجاع و نترس داشت و عاشق حضور در جبهه بود.
خواهر شهید «یزدان سلطان‌تویه» می‌گوید: «برادرم همیشه می‌گفت اگر شهید شدم مرا کنار پسرخاله‌های شهیدم دفن کنید و همین آرزو نیز پس از شهادتش برآورده شد. امیر همواره خواهرانش را به رعایت حجاب توصیه می‌کرد و هنگام بازگشت از جبهه با شوخی می‌گفت: «گوسفند بکشید، دارم می‌آیم.»
مادر شهید سیدعبدالله موسوی تاکامی گفت: از دست دادن فرزند برای هر مادری سخت است. ما مادران سال‌ها برای بزرگ شدن فرزندانمان زحمت می‌کشیم و طبیعی است که دوری آنها دردناک باشد. مادر شهید سیدعبدالله موسوی تاکامی ادامه داد: با وجود همه سختی‌ها، همیشه به خواست و رضای خداوند راضی بوده‌ام و خدا را شکر می‌کنم.
سیده‌زینب ایلالی، همسر شهید سیدرضا ایلالی، گفت: با آغاز جنگ تحمیلی، روحیه جهادی او بیش از پیش نمایان شد و بار‌ها درخواست اعزام به جبهه داد. سرانجام راهی جبهه‌های نبرد شد و حدود ده ماه در مناطق عملیاتی حضور داشت. او در عملیات‌هایی همچون والفجر ۴، والفجر ۶، والفجر ۸ و کربلای ۵ شرکت کرد و در واحد مهندسی رزمی به عنوان راننده لودر و ماشین‌آلات سنگین خدمت می‌کرد. وی همچنین مسئولیت‌هایی در محور عملیاتی مهندسی لشکر ۲۵ کربلا بر عهده داشت.
پدر شهید «علی حیدرزاده» گفت:چند روز به پایان خدمتش مانده بود که برای گرفتن کارت پایان خدمت رفته بود. قرار بود بعد از برگشتش برایش جشن بگیریم و زندگی‌اش سر و سامان بگیرد، اما چند روز بعد خبر شهادتش را آوردند. در عملیاتی که ۴ نفر بودند، سه نفرشان شهید و یک نفر مجروح شد و علی با اصابت گلوله به شکمش به شهادت رسید.
مادر شهید حسنعلی رجبی اظهار کرد: از فرزندم وصیت‌نامه‌ای به یادگار مانده بود، اما بعد‌ها به ما اطلاع دادند که در آتش‌سوزی ناشی از بمباران از بین رفته است. هرچند آن نوشته به دست ما نرسید، اما رفتار، ایمان و اخلاق او بهترین وصیتی بود که برای خانواده و اطرافیانش بر جای گذاشت.