همرزم شهید «رمضانعلی صحرایی» می‌گوید: با محوریت شهید صحرایی و مرحوم آیت‌الله ایازی، رستمکلا به یکی از کانون‌های اصلی مبارزه با رژیم پهلوی در شرق مازندران تبدیل شد؛ خروشی که رژیم را به واکنش و تیراندازی واداشت.
سردار شهید «رمضانعلی صحرایی» پیش از انقلاب از مقلدان حضرت امام (ره) بود و فعالیت‌های مبارزاتی زیادی داشت. سال‌های ۱۳۵۵ و ۱۳۵۶ این روند مخالفت‌های او مشهود شده بود. در ساماندهی انقلابیون رستمکلا یکی از چهره‌های اثرگذار بود. خانواده‌ای انقلابی بودند و مبارزات را هم به صورت خانوادگی انجام می‌دادند.
پدر شهید «سیدذبیح الله حسینی زرین کلایی» می‌گوید: ایشان بسیار مهربان، باگذشت و متواضع و مردم دار بود. اهل قرآن و نماز بود. هرگز نمازش ترک نمی‌شد.
همرزم شهید «حمیدرضا بازیار» می‌گوید: ایشان به رضا آر پی جی مشهور بود، یک روز در یکی از پاتک‌های دشمن، تانکی نزدیک ایشان شد. ایشان در میان شهدا خودش را به شهید شدن زد به محض نزدیک شدن تانک، نیم خیز بلند شد، لوله تانک را گرفت و نارنجک را داخل تانک انداخت و آن را منفجر کرد.
همرزم شهید «موسی اسماعیلی» می‌گوید: خلوص نیّت خاصّی داشت و بیشتر به عبادت می‌پرداخت. در انجام واجبات و ترک محرّمات کوتاهی نمی‌کرد و تنها مأمنی که می‌توانستی او را در آن جا پیدا کنی، مسجد و حسینیه بود.
دوست شهید «رحمان کوزه گر کالجی» می‌گوید: شهید همیشه سعی می‌کرد در همه زمینه‌ها الگو باشد و از نظر جوانمردی آدمی بود که اگر حرفی می‌زد تا آخرین لحظه پای حرف خود می‌ایستاد و انسان بزرگ منشی بود. صداقت و درستکاری را سرلوحه خود قرار می‌داد.
برادر شهید «علی رضا تولایی» می‌گوید: جنگ که شروع شد، پایگاه به او اجازه رفتن نمی‌داد؛ چون قدّش کوتاه بود و وقتی تفنگ را می‌گرفت، به زمین می‌خورد. آن قدر به پایگاه رفت و آمد، تا این که به او گفتند که از پدر و مادرت امضا بگیر.
همسرش شهید «علی اصغر بصیر» می‌گوید: «در پشت جبهه ماندن برای علی اصغر سخت بود و هر بار از جبهه برمی‌گشت، نیمه‌های شب به مزار شهدا می‌رفت. در ابتدای مزار پوتین‌ها را درمی‌آورد و سینه خیز تا کنار مزار شهدا می‌رفت و از خداوند تقاضای شهادت می‌کرد.»
برادر شهید «مسعود آقاجانی» می‌گوید: ایشان همیشه در مسجد بودند و در محافل و مجالس دینی و مذهبی اهل بیت شرکت می‌کردند. عشق و علاقه خاصی نسبت به نماز‌های جمعه و جماعات داشت حتی زمانی که محصل بود از طریق مدرسه به نماز جمعه می‌رفت.
شهید «علی اصغر موحدفر» هر وقت که از جبهه بر می‌گشت، برای مادر از شهادت تنها فرزندان ذکور خانواده حرف می‌زد، حتی چند بار لباس و مدارک این شهدا را با خودش می‌آورد و همراه پدر به دیدار خانواده‌های شان می‌رفت؛ و به پدر و مادرش می‌گفت: شما شاهد باشید که اینها چقدر صبور هستند، همه کارهایش برای این بود که به دلیل تک پسر بودن و عدم داشتن فرزند، کاری کند که آنها صبور باشند و در فراقش ناراحت نشوند.
شهید «ابوطالب اندی» دروس مقدماتی حوزوی را خواند و علاوه بر آن از جهاد با نفس و طهارت روح غافل نمی‌شد. ولی این دروس تئوری، روح و روانش را سیراب نمی‌کرد، زیرا وجودش سرشار از معنویت و خلوص بندگی بود.
برادر شهید «ابوطالب اندی» می‌گوید: خیلی فکر کردم و باور نمی‌کردم شهید نوجوان ما که تازه به حوزه هم آمده بود و تقریباً ۱۰ سال داشت بیاید مسجد جامع شهر در میان جماعت مکبر امام جمعه شهر شود. خیلی خوشحال شدم و نماز آن روز برایم لذت بخش بود و همواره احساس می‌کنم صدای اذان آن روز شهید در گوش من است.
خواهر شهید «سیدصالح حسین نژاد» می‌گوید: موقع رفتن به جبهه حالت عجیبی داشت ما هر چه اصرار کردیم که صبر کن پدر بیاید با توجه به این که پدر خانه نبود، اما اصرار ما بی نتیجه بود و با یک حالت و روحیه عالی به جبهه رفت.
شهید «غلام علی رضازاده» بزرگ‌تر که شد، در انجام واجبات و ترک محرّمات، اهتمامی خاص داشت و اغلب، نماز را جماعت به پا می‌داشت.
مظفری همرزم شهید «رمضانعلی امیرخانلو» می‌گوید: آخرین اعزام او چند روز بعد از عروسی‌اش بود و دوستانش گفتند: شما تازه داماد هستید. الان به جبهه نروید تا مدّتی بگذرد، امّا او قبول نکرد و گفت: جبهه به ما نیاز دارد و من باید بروم.
اولین روز پاییز سال ۱۳۵۱، در روستای «جامخانه» از توابع شهرستان ساری، کودکی در خانواده‌ای مذهبی چشم به جهان گشود؛ پدر و مادر به عشق رسول‌الله (صلی الله علیه وآله) نام او را «محمد» نهادند تا با پیروی از دستورات و سنت آن حضرت، جزو بهترین‌های امت پیامبر قرار گیرد.
شهید «علیرضا نوبخت» فرزند نیک‌سیرت که پرورش‌یافته یک تربیت دینی بود، همواره در ادای فرائض واجب و مستحب می‌کوشید و از انجام محرمات، امتناع می‌ورزید. علاوه بر آن، با الگوپذیری از سیره اهل بیت (ع)، سعی در کسب کمال معنوی و انسانی داشت.
پدر شهید «رجبعلی فلاح» می‌گوید: زمانی که شهید شد، فصل درو و خرمن‌کوبی بود و ما داشتیم خرمن کوبی می‌کردیم که دیدم برادرزاده من محمد دارد می‌آید، من به بچه‌ها گفتم که رجب شهید شد و محمد تنها می‌آید، زمانی که محمد آمد در مورد رجب سوال کردم که دیدم زد زیر گریه و ما به یقین رسیدیم که رجب به شهادت رسیده است.
مادر شهید «سعدالله رضایی» می‌گوید: روزی که می‌خواست به جبهه برود به او گفتم تو داری پدر می‌شوی فعلاً نرو، اما در جواب به من گفت: این خواهش را از من نکن من باید بروم و جبهه یعنی حمایت از دین، اسلام، قرآن و با یک خداحافظی راهی میادین جنگ شد.
برادر شهید «گل برار عسگری گلوگاهی» تعریف می‌کند: برای زنده نگه داشتن انقلاب، سلامتی و ظهور امام زمان (عج) دعا کنید و قدر همدیگر را بدانید.