مردم قزوین زیر بارانی بی‌وقفه، از سبزه‌میدان تا مقتل‌الشهدا را در قالب «موج ۲۵۳+۱ بعثت» پیمودند تا عهد خود را با شهدا تازه کنند و از مسئولان موضع‌گیری صریح و مقتدرانه در برابر تهدیدات دشمن را مطالبه کنند؛ حضوری که در آن، باران مانع نشد و شعار‌های «جانم فدای ایران» و «راه شهدا را ادامه می‌دهیم» بلند شد.
مدیرکل بنیاد شهید و امور ایثارگران استان قزوین از برگزاری رویداد ملی راه و شهرسازی، حمل‌ونقل و فناوری‌های نوین هوا و فضا (با رویکرد راه و شهرسازی و حمل ونقل) خبر داد.
همزمان با فرا رسیدن سیزدهم آبان، روز ملی مبارزه با استکبار جهانی و روز دانش‌آموز، اجتماع بزرگ «جان‌فدایان قزوینی» با حضور باشکوه مردم و اقشار مختلف در قزوین برگزار شد؛ اجتماعی که جلوه‌ای از همبستگی، وفاداری به آرمان‌های انقلاب اسلامی و تجدید عهد با شهیدان بود و شرکت‌کنندگان بر ضرورت پاسداری از استقلال، امنیت و تمامیت ارضی ایران اسلامی و ادامه دادن راه پرافتخار شهدا تاکید کردند.
راهپیمایی بزرگ مردم قزوین از میدان میرعماد تا سه‌راه خیام با محوریت مطالبه اقتدار هسته‌ای، تقویت توان بازدارندگی و پاسداشت فرهنگ ایثار و شهادت برگزار شد؛ راهپیمایان با تاکید بر حق مسلم ایران در بهره‌مندی از انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای، خواستار بازنگری در دکترین هسته‌ای و بررسی گزینه‌های بازدارندگی از جمله برخورداری از سلاح هسته‌ای شدند.
شهید «محمدمهدی مهدی‌پورقزوینی»، سرباز ۲۰ ساله حفاظت اطلاعات فراجا، روزی با پیراهن سرخ پرسپولیس در خانه می‌چرخید، آواز‌های سنتی را از پدر می‌آموخت و با مهربانی، دلگرمی روز‌های خانواده بود؛ اما جنگ ۱۲روزه، قصه زندگی‌اش را در میدان ونک تهران به نقطه پایان رساند. وقتی «جعفر مهدی‌پورقزوینی» پدر این شهید بزرگوار، را برای شناسایی پیکر فرزندش به پزشکی قانونی کهریزک بردند، چهره آشنای پسرش را شناخت؛ دلش لرزید و پاهایش سست شد، اما نتوانست حقیقت را به زبان بیاورد و تنها گفت: «احتمال می‌دهم ۱۰ درصد پسرم باشد.» این روایت، قصه پدری است که میان داغ شهادت و خاطرات شیرین فرزندش، هنوز به مزارش می‌رود، با پسرش حرف می‌زند و از خدا می‌خواهد هیچ پدر و مادری طعم تلخ فراق فرزند را نچشد.
جانباز ۷۰ درصد «محمد صالحی»، فرمانده دسته لشکر ۱۷ علی‌ابن‌ابی‌طالب (ع)، شب به دنیا آمدن نخستین فرزندش، در فتح فاو شرکت کرد؛ اما پیش از آنکه کاتیوشای عراقی در کارخانه نمک کمرش را بشکند، در پشت جبهه با خطری مرگ‌بارتر رو‌به‌رو شده بود، هم‌سنگر خوش‌برخوردی که منافق از آب درآمد و شش پاسدار را در پایگاه تاکستان به شهادت رساند. وی با بازگویی خاطراتش، از شبی که یک حس درونی، جانش را نجات داد، از عبور قهرمانانه غواصان از اروند، از زندگی تازه‌اش روی ویلچر و از وکالت تا خدمت به قشر ضعیف جامعه برایمان می‌گوید.
حضور مردم در میدان‌های قزوین و به اهتزاز درآمدن پرچم جمهوری اسلامی ایران، فضای شهر را به صحنه‌ای برای ابراز هویت ملی، همبستگی اجتماعی، شور جمعی، حمایت از ارزش‌های ملی و انقلابی، تاکید بر وحدت و بازتاب احساس تعلق به سرزمین تبدیل کرد؛ حضوری که در امتداد تجمعات شبانه و برنامه‌های مردمی قزوین، بر نقش مشارکت اجتماعی در شکل‌گیری فضای عمومی شهر تاکید دارد.
سرپرست تیم شهید حاج طیب رضایی ورزش باستانی و کشتی پهلوانی بنیاد شهید و امور ایثارگران استان قزوین گفت: قزوین ۵۳ شهید ورزشکار باستانی و ۷۲ جانباز ورزشکار باستانی و کشتی پهلوانی دارد که این مهم نشان‌دهنده پیوند عمیق فرهنگ پهلوانی با روحیه ایثار و فداکاری در این استان است.
روایت جانباز دفاع مقدس از تخلیه مهمات زیر خمپاره تا معجزه‌ای در سنگر، داستان مردی است که زندگی‌اش، چون کتابی گشوده، صفحاتی از تاریخ معاصر ایران را ورق می‌زند. جانباز ۷۰ درصد «علی‌اکبر جعفری‌یزنی» در این گفت‌و‌گو از کودکی در کوچه‌های خاکی تاکستان تا خط مقدم فکه و بستان، از کشاورزی زیر آفتاب سوزان تا ازدواجی که در کمتر از بیست روز به سرانجام رسید و از ایمانی که در سخت‌ترین لحظه‌ها چراغ راهش شد، می‌گوید.
معاون فرهنگی و آموزشی بنیاد شهید و امور ایثارگران استان قزوین، با اشاره به وجود ۸۳ جانباز ۷۰ درصد در این استان، از همسران آنان به عنوان پرستاران واقعی و بی‌ادعا یاد کرد.
در آستانه ولادت حضرت زینب کبری(س) و روز پرستار، روایت بانویی را مرور می‌کنیم که در اوج جوانی به جبهه رفت و چون زینب(س) در میان خون و آتش، پرستار مجروحان و تسلی‌بخش دل‌های شکسته شد. «عزت قیصری»، جانباز جنگ تحمیلی، رزمنده اسلام و از پیشگامان مبارز کُرد مسلمان، متولد شهرستان بیدزار کردستان و ساکن قزوین است. وی نخستین حضورش در جبهه را همرزمی با شهیدان چمران و وصالی و پیشمرگان کُرد در کوه‌های پاوه می‌داند و آن روزها را افتخار بزرگ خود می‌شمارد. خبرنگار نوید شاهد قزوین پای خاطرات این شیرزن نشسته است. تا برایمان از خاطراتش بگوید.
در آستانه، ولادت بانوی صبر و ایثار، حضرت زینب کبری(س)، و روز پرستار، روایتی از زندگی شهیده «مریم شرف‌خواه» را می‌خوانید؛ پرستاری از دیار قزوین که در مکتب زینب(س) پرورش یافت و در خط مقدم پرستاری از بیماران کرونایی، جان خود را فدای عشق و خدمت کرد. پدرش، محمدرضا شرف‌خواه، در گفت‌وگویی صمیمی، از کودکی تا شهادت دخترش را روایت می‌کند؛ روایتی از ایمان، فداکاری و مسئولیت‌پذیری که چراغ راه نسل‌های آینده است.
تجمع حماسی «موج ۲۲۵+۱ بعثت مردم قزوین» با حضور گسترده مردم این شهر در ضلع جنوبی مهدیه قزوین برگزار شد؛ اجتماعی که در آن، در کنار تاکید بر عزت ملی، مقاومت و پیشرفت علمی، مفاهیم بلند ایثار، شهادت و ادامه دادن راه شهدا به عنوان روح حاکم بر برنامه مورد توجه قرار گرفت و حاضران با گرامیداشت یاد و خاطره شهدا، بر پاسداری از فرهنگ ایثار و شهادت و تداوم راه آنان تاکید کردند.
در کوچه‌های قزوین، هنوز بوی عطر گل رضا می‌آید. علی آموسی، پدر شهید «پویا آموسی»، از شهدای جنگ 12 روزه، مردی که از ۱۴ سالگی در و پنجره آلومینیوم‌سازی کرد و امروز نامش با افتخاری بزرگتر گره خورده است، از لحظه‌ای می‌گوید که پیکر پسرش را دید؛ بدنی آرام، با پای راست شکسته از بالای زانو و پایین زانو، و شکمی که دیگر نبود. اما این پایان ماجرا نبود. از آن روز، پویا در خواب‌های پدر، با لباس سفید، نورانی، و خبرهایی از بهشت حاضر می‌شود.
قزوین، شهری که با نام سرلشکر خلبان «عباس بابایی» گره خورده، این بار میزبان اربعین جوانی از نسل بال‌های آسمانی بود. خلبان شهید «حسین مهدویان» که عاشق آسمان و ادامه‌دهنده راه «بابایی» بود، در حملات موشکی آمریکا به جنوب کشور به شهادت رسید و جمعه شب، مردم شهرک کوثر با حضوری پرشور، اربعین این شهید بزرگوار را به جشنی حماسی برای بال‌هایی تبدیل کردند که به آسمان رسیدند؛ از «بابایی» تا «مهدویان»، راهی که هرگز تمام نمی‌شود.
در روزگاری که دولت بعث عراق به میهن ما حمله کرد و خرمشهر و آبادان یکی پس از دیگری در محاصره دشمن بودند، جوانی از دیار گیلان، از روستای کوچک سیگارود در بخش شلمان لنگرود، با قلبی سرشار از عشق به وطن، راهی جبهه‌های جنوب شد. حاج ابراهیم محمدنژاد سیگارودی، جانباز سرافراز هشت‌ساله دفاع مقدس، در تاریخ ۱ آذر ۱۳۵۹ در حادثه‌ای که پای چپش را از بالای زانو قطع کرد، برای همیشه نامش را در تاریخ ایستادگی این سرزمین ثبت کرد. آنچه در ادامه می‌خوانید، روایت خود او از کودکی تا جانبازی، از شالیزار تا سنگر، و از درد تا ایستادگی است.
هوای قزوین سرد بود؛ سرمایی که آرام‌آرام در استخوان می‌نشست و هر رهگذری را به جست‌وجوی پناهی گرم وادار می‌کرد. اما شب گذشته، مصلای بزرگ قزوین صحنه حضور مردمی بود که سرما نتوانست قدم‌هایشان را متوقف کند. زن و مرد، پیر و جوان، نوجوان و کودک، دست در دست هم و با چهره‌هایی که سرمای هوا را به وضوح می‌شد در آن دید، در این مکان گرد هم آمدند تا بار دیگر بر عهد و همبستگی خود تأکید کنند. مصلای قزوین در این شب، تنها یک مکان برای تجمع نبود؛ روایتگر اراده مردمی بود که با وجود سرمای هوا، ایستادند، شنیدند و همراهی کردند.
«علیرضا نیکویی»، جانباز ۷۰ درصد، در قزوین به دنیا آمد و در کوچه‌های دروازه رشت بزرگ شد. نوجوانی‌اش با انقلاب گره خورد و جوانی‌اش در جبهه‌های غرب گذشت. دو بار مجروح شد. بار دوم، تیر‌های رگباری از پهلو بدنش را شکافتند و وی را تا مرز شهادت بردند. پزشکان گفتند یک بار به سردخانه رفت و برگشت. اما وی از خود نمی‌گوید؛ از هم‌رزمانش می‌گوید. این روایت، داستان مردی است که ۷۰ درصد وجودش را در راه وطن گذاشت و همچنان استوار ایستاده است.
شب عملیات محرم بود. تانک‌های عراقی از هر سو محاصره‌شان کرده بودند. تیر به دست چپ «مصطفی نجفی» خورده بود و خون فواره می‌کرد. روی زمین افتاده بود و صدای غرش دشمن نزدیک می‌شد. تا اینکه از پایین تپه، پیرمردی با لباس سفید و چهره‌ای نورانی ظهور کرد و گفت: «نترسید؛ دقیقاً روی جای پای من قدم بردارید.» آنها از میان میدان مین و از کنار سربازان عراقی عبور کردند، بی آنکه کسی ببیندشان. فرمانده نیرو‌های مجاهد عراقی بعداً با حیرت گفت: «از آن سمت هیچ راه عبوری وجود ندارد!» این فقط یکی از کرامت‌هایی است که جانباز ۷۰ درصد «مصطفی نجفی» از روستای شیرازک تاکستان، در هشت سال دفاع مقدس به چشم دیده است. از مجروحیت شیمیایی تا قطع پای چپ در کربلای ۴، وی امروز میهمان نوید شاهد قزوین است تا از معجزه‌ها و رشادت‌هایی بگوید که نسل جوان باید بداند.
راهپیمایی و همایش «پاسداشت عفاف فاطمی و حمایت از بنیان خانواده» با حضور گسترده مردم مومن و انقلابی قزوین و سخنرانی نماینده ولی‌فقیه در استان و امام جمعه قزوین، برگزار شد. مردم با در دست داشتن پلاکاردهایی مزین به وصیت‌نامه شهدا و جمله «سیاهی چادر تو سرخ‌تر از خون من است»، پیام خون شهدا را حفظ حجاب و عفاف دانستند.