یادداشت | قزوین در سوگ یاس نبوی؛ از کوچههای ماتم تا بدرقه آسمانیها
همزمان با ایام فاطمیه، قزوین میان دو دریای معنویت غوطهور است؛ اندوهی که از سوگ بانوی دو عالم برخاسته و عطری که از حضور پیکرهای پاک ۷ شهید گمنام در کوچههای شهر پیچیده است.
همزمان با ایام فاطمیه، قزوین میان دو دریای معنویت غوطهور است؛ اندوهی که از سوگ بانوی دو عالم برخاسته و عطری که از حضور پیکرهای پاک ۷ شهید گمنام در کوچههای شهر پیچیده است.
۱۳ آبان در تقویم ایران، پیش از آنکه روز مبارزه با استکبار باشد، روز نوجوانانی است که از نیمکت مدرسه برخاستند و تاریخ را به حرکت درآوردند؛ روزی که یادآوری میکند نوجوان ایرانی هیچگاه تماشاگر ظلم نبوده است.
۱۳ آبان در تقویم انقلاب اسلامی، تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ نقطه تلاقی دو حادثه تاریخی است که خون دانشآموزان معترض سال ۱۳۵۷ را با فریاد استکبارستیزی دانشجویان سال ۱۳۵۸ پیوند زد و «روز دانشآموز» را به نمادی از همپیمانی نسل جوان با آرمانهای انقلاب بدل کرد. در استان قزوین نیز این روز فرصتی برای بازخوانی نقش دانشآموزان در پیروزی انقلاب و دفاع مقدس و تاکید بر رسالت نسل امروز در پاسداری از میراث شهداست.
شهید «محمدحسن کیالها»، دانشآموز کلاس اول دبستان ایمان ماندگار قزوین، یکی از ۸ شهید حمله تروریستی آمریکا و رژیم صهیونیستی به منزل مسکونی در تهران است؛ کودکی که نامش اکنون نه فقط در فهرست شهدای دانشآموز، بلکه بر یک سیارک در منظومه ماکان ثبت شده است.
ایام فاطمیه فرصتی است برای بازخوانی مکتبی که شهدای قزوین به تاسی از حضرت زهرا(س)، مسیر ایثار و شهادت را در آن پیمودند؛ مکتبی که مقاومت، ولایتمداری و ایستادگی در برابر انحراف را به رزمندگان دفاع مقدس آموخت.
پرستاران، فرشتگان رحمتاند؛ اما شهدای پرستار، فرشتگانی هستند که بالهایشان را در راه نجات دیگران سوزاندند و خود به آسمان پر کشیدند. آنان در سختترین لحظهها، میان جان و مسئولیت، عشق را برگزیدند و با ایثار جانشان، نام خود را در لوح جاودانگی ثبت کردند. روز پرستار، فرصتی است تا یاد این سفیدپوشان آسمانی را گرامی بداریم.
قزوین، هم در جبهههای دفاع مقدس پرستار داشت و هم امروز. کبری و شهربانو چگینی دیروز در بیمارستانهای صحرایی جان رزمندگان را نجات دادند. مریم شرفخواه، حسن میانهساز و زهرا بوکانیان در کرونا جانشان را از دست دادند. و در جنگ اخیر، پرستارانی دیگر در سراسر کشور به شهادت رسیدند. این روایت کوتاه، پرستاران قزوینی دیروز و امروز است.
ولادت حضرت زینب(س)، تجلیگاه صبر و مقاومت و پرستاری عاشقانه است. به همین مناسبت، روز پرستار فرصتی است تا به پاس ایثارگریهای همسران جانبازان، این قهرمانان گمنام، یادداشتی تقدیم کنیم؛ بانوانی که سالهاست با عشقی خاموش و بیادعا، پرستاری را نه در بیمارستان، بلکه در خانههای کوچک، اما پر از عظمت، معنا کردهاند.
شهدا رفتند، اما راه و آرمانهای آنان در تاریخ این سرزمین باقی ماند. «راه شهدا ادامه دارد» تنها یک جمله مناسبتی نیست؛ یادآوری مسئولیتی است که نسلهای پس از آنان در برابر میراثی از ایثار، فداکاری و دفاع از میهن بر عهده دارند. امروز ادامه این راه، بیش از آنکه در تکرار گذشته معنا پیدا کند، در شناخت درست آن، حفظ ارزشهای انسانی و تلاش برای ساختن آیندهای شایسته جلوه میکند.
شناساندن شهدا به نسل دانشآموز تنها یک فعالیت مناسبتی نیست؛ بخشی از مسئولیت فرهنگی و تربیتی جامعه در قبال نسل آینده است. مسئولان و مدیران دستگاههای فرهنگی و آموزشی وظیفه دارند زمینهای فراهم کنند تا دانشآموزان با زندگی، شخصیت، خاطرات و نقش شهدا در تاریخ معاصر کشور آشنا شوند؛ البته این شناخت زمانی ماندگار خواهد بود که بر پایه روایتهای مستند، زبان مناسب نسل جدید و فرصت گفتوگوی مستقیم شکل بگیرد.
مدرسه فقط محل آموختن درسهای کتاب نیست؛ جایی است که شخصیت، نگاه و مسئولیتپذیری نسل آینده شکل میگیرد. هر چه دانشآموزان با زندگی و سیره شهدا بیشتر آشنا شوند، فرصت بیشتری برای الگوسازی و تقویت مسئولیتپذیری، فداکاری و پایبندی به باورها در نسل آینده را فراهم میکند.
شناساندن سیره شهدا به دانشآموزان تنها بازگویی خاطراتی از سالهای دفاع مقدس نیست؛ فرصتی است برای آشنایی نسل جدید با زندگی، انتخابها، مسئولیتپذیری و فداکاری انسانهایی که بخشی از مهمترین رویدادهای تاریخ معاصر ایران را رقم زدند. مدرسه میتواند با روایت درست و مستند زندگی شهدا، این میراث را از یک خاطره تاریخی به تجربهای قابل فهم برای نسل امروز تبدیل کند.
هفته دفاع مقدس تنها یادآور هشت سال جنگ و مقاومت نیست؛ فرصتی است برای بازخوانی بخشی مهم از تاریخ معاصر ایران و پاسداشت یاد انسانهایی که در جریان این دوران جان خود را از دست دادند یا با ایثار و فداکاری از کشور دفاع کردند.
اول مهر، برای میلیونها دانشآموز، آغاز دوباره درس و مدرسه و فصل تازهای از آموختن و ساختن آینده است؛ اما وقتی این روز با روزهای آغازین هفته دفاع مقدس همزمان میشود، زنگ مدرسه معنایی فراتر پیدا میکند؛ یادآور نسلی از دانشآموزانی که روزی پشت همین نیمکتها نشستند و در حساسترین روزهای تاریخ کشور، دفاع از میهن را به بخشی از زندگی خود تبدیل کردند.
۳۱ شهریور ۱۳۵۹، با حمله رژیم بعث عراق به ایران، صفحهای تازه در تاریخ معاصر کشور گشوده شد؛ روزی که ملت ایران در برابر تجاوزی همهجانبه ایستاد و هشت سال دفاع، ایثار و مقاومت را رقم زد. دفاع مقدس تنها روایت میدانهای نبرد نیست؛ روایت مردمی است که امنیت و استقلال کشور را با جان و ایمان خود پاس داشتند و نام شهدا و ایثارگران را برای همیشه در تاریخ ایران ماندگار کردند.
۱۷ شهریور، روز خونین میدان ژاله، نقطه عطفی در تاریخ انقلاب است. مردم قزوین با حضور پرشور خود در آن روزهای سخت و تقدیم شهدای والامقام در طول تاریخ انقلاب، ثابت کردهاند که این دیار همواره در خط مقدم دفاع از آرمانهای اسلامی بوده است.
زهرا محبی دبیر سایت نوید شاهد استان قزوین در یادداشتی با اشاره به تقارن هفته وحدت با ایام میلاد پیامبر رحمت(ص)، آورده است: شهدا فقط برای خاکریزها اسلحه به دست نگرفتند، بلکه برای حفظ همدلی و برادری در تمام عرصههای زندگی جان دادند. امروز نیز رمز عبور از توطئههای دشمن، بازگشت به همان فرهنگی است که شهدا و پیامبر اکرم (ص) به ما آموختند.
در روزهای سخت دفاع مقدس، رزمندگانی از هر قشر و شهری در کنار هم ایستادند؛ با همه تفاوتهایشان، اما یک هدف مشترک داشتند. شهدا به ما یاد دادند که در لحظههای حساس، اختلافات فرعی را کنار بگذاریم و بر اصول مشترک پا برجا باشیم. امروز هم ادامه راه آنها، یعنی جدی گرفتن وحدت در متن زندگی اجتماعی است.
هشتم شهریور، سالروز شهادت مظلومانه «محمدعلی رجایی»، فرزند قهرمان قزوین و «محمدجواد باهنر»، یادآور روزهایی است که دولتمردان انقلاب، سادهزیستی و اخلاص را در عمل به تصویر کشیدند. به مناسبت آغاز هفته دولت و بزرگداشت این دو شهید والامقام، پایگاه اطلاعرسانی نوید شاهد قزوین در یادداشتی، مروری بر سیره مدیریت جهادی و مجاهدتهای این دو یار دیرین امام(ره) دارد که با نثار جان خود، راه عزت و استقلال ایران را ماندگار کردند.
شهدای قزوین با تاکید بر حضور پرشور در مسجد، راهی عملی برای حفظ ارزشهای اخلاقی و انقلابی ترسیم کردهاند. پیام آنان به نسل امروز این است که مسجد را نه فقط محلی برای عبادت فردی، بلکه سنگری برای تعالی اخلاقی، بصیرتافزایی و اتحاد جامعه بدانند.