گفتم: دیگر از تنهایی خسته شده ام. این دفعه که میروی، با تو می آیم. گفت: آنجا خطرناک است. گفتم: هر خطری که تو قبول می کنی، من هم قبول می کنم. اگر قرار است شهید شوی، من هم می آیم که با هم شهید شویم...
احمد كلاگر، چهاردهم فروردين 1345 در شهرستان نوشهر ديده به جهان گشود. پدرش نبى الله كشاورز و مادرش فاطمه خانه دار بود. احمد با شهادت یکی از دوستانش، هوای رفتن به جبهه را نمود و همیشه سفارش می کرد که سنگرهای ما را خالی نگذارید. بعد از ما به جبهه بیایید و راه شهدا را ادامه دهید.
روز قدس سال 1360 که مصادف با نهم مرداد ماه بود با دهان روزه در راهپيمايى شركت كرد. غروب همان روز قرار بود در جلسه حفاظت از دادگاه و سپاه اطاق سرا شركت كند كه در جریان حمله گروه هاى ضد انقلاب مورد اصابت گلوله قرار گرفت و دعوت حق را لبیک گفت.
شهيد محمد پيرباوفا در تاريخ دهم خرداد ماه سال 1344 در شهرستان رامسر چشم به جهان گشود. پدرش رجب على ماهيگير و مادرش صفيه خانه دار بود. محمد عزیز در سال 1362 به عضويت سپاه درآمد و فعاليتش را در واحد عملياتى طرح جنگل آغاز كرد.
شهيد كورش آستين فشان فرزند على در تاريخ 6 مرداد 1336 برخاسته از دامان پدر و مادری متدیّن و محب اهل بیت(ع) در محمودآباد به دنيا آمد. در 15 خرداد 1359، لباس سبز پاسداری را بر تن کرد. آرزویش پیروزی انقلاب و شهادت در راه خدا بود. دیدگاهش این بود که شهید، همیشه زنده و شهادت در راه خدا، از عسل شیرین تر است.
شهيد يوسف جوينى فرزند عباس در هفتم مرداد ماه سال 1352 در خانواده اى مذهبى اما فاقد تمكن مالى، در قائمشهر ديده به جهان گشود. يوسف دومين فرزند خانواده بود. از آن جا كه دل در گرو پيوستن به رزمندگان اسلام و حضور در جبهه ها بسته بود ابتدا به آموزش نظامى روانه شد و به عنوان بسيجى به سوى جبهه هاى جنوب روانه شد.
شهيد جعفر كيميا فرزند مرتضى در تاريخ يكم فروردين 1341 در بهشهر به دنيا آمد. در 22 اردیبهشت 1361، در کسوت فرماندهی گروهان، به جبهه جفیر عزیمت کرد؛ که ره آوردش جراحت و نُه سال اسارت در زندان عراق بود.
شهيد عقيل عباس مُفرد فرزند عباس در تاريخ هشتم شهريور ماه سال 1328 در شهرستان رامسر چشم به جهان گشود. وى تحصيلات خود را تا مقطع ليسانس بهداشت صنعت ادامه داد. عباس از مُهره هاى اصيل انقلاب بود و جهت ترغيب و تهييج جوانان نسبت به حضور در راهپيمايى ها در مسجد شرخانى تلاش فراوانى داشت.