مادر شهید «علی اکبر اسلامی بلده» می‌گوید: شهید وقتی هنوز به دنیا نیامده بود و در رحم من جای داشت بسیار صبور بود وقتی به دنیا آمد هم همین طور بود گاهی از صبوری اش رنج می‌بردم و موجب شگفتی من بود هنگامی که درون گهواره گریه‌های خفیفی می‌کرد گهواره اش به خودی خود تکان می‌خورد.

برادر شهید «علی باقرزاده» می‌گوید: عشق و علاقه‌ی خاصی به ائمه اطهار و امام خمینی داشت و هر وقت در مراسم نام امام خمینی را می‌شنید، چشمانش غرق در اشک می‌شد.

خواهر شهید «مصطفی اصغرنژاد» می‌گوید: ایشان خیلی خوش رفتار و مهربان بود و همیشه لبخند به لب داشتند و با همه همسایه‌ها دوست بودند و وقتی ایشان شهید شدند و ایشان را آوردند حس کردم لبخند به لب دارد این را نگفتم تا این که کسی که ایشان را غسل و کفن کرده بود می‌گفت تا حالا ندیده بودم کسی با حالت خنده از دنیا برود و این شهید از شهادتش خوشحال بود و می‌خندید.

برادرشهید «قاسم علی جان ناری کناری» می‌گوید: اوقاتش را در باشگاه کشتی و فوتبال می‌گذراند. در انتخاب دوست همیشه به ما سفارش می‌کرد و می‌گفت دوستی که انتخاب می‌کنی از لحاظ اخلاقی، رفتاری با شخصیت و اهل معنویات باشد.

خواهر شهید «علی اصغر رستم زاده گنجی» می‌گوید: روزی لباس بسیجی خود را آورد و من برای او اندازه کردم و از او پرسیدم کی به جبهه می‌روی؟ گفت: نمی‌دانم همین روز‌ها. گفتم کی می‌آیی؟ گفت یا می‌آیم یا مرا می‌آورند.

همسر شهید «علیرضا بلباسی» می‌گوید: ما برای رسیدن به خالق هستی مانند خمیری هستیم که آن را در داخل تنور می‌گذارند و خمیر باید تحمل آتش بسیار داغ و حرارت خیلی زیاد را داشته باشد. تا تبدیل به نان شود. من و تو نیز باید مانند آن خمیر در داخل آتش‌داغ روزگار پخته شویم و ثمره این سختی‌ها باید همچون عسل نزد ما شیرین بیاید.

خواهر شهید «غلامرضا خرده مینا» می‌گوید: او همیشه در سخت شرایط و مراحل زندگی یار و غمخوار ما بوده است وهمیشه به من در خصوص حفظ حجاب و رعایت تقوا سفارش می‌کرد.

پدر شهید «ولی محسنی» می‌گوید: پسرم همیشه به من میگفت: مادر من! کاری می‌کنی به یاد خدا باش با صلوات کارهایت را شروع کن و خدا را به یاد بیاور.» من که در سرزمین مشغول وجین کردن بودم می‌آمد با من حال و احوال می‌کرد و می‌گفت «مادر من! الان که مشغول کار هستی دستت کار می‌کند، دهانت باید ذکر خدا را بگوید.»

خواهر «حسن بناری» می‌گوید: برادرم، چون در رشته مهندسی راه و ساختمان درس خواند تونل زیرزمینی برای حفاظت از سربازان می‌ساخت، به فاصله دو سنگر به تنهایی و شبانه وقتی همه سربازان خواب بودند البته به گفته فرمانده اش. روزی سربازان شنیدند که از داخل سنگر صدایی می‌آید فکر کردند عراقی‌ها از راه زیر زمین به آن‌ها رسیدند.

پدر شهید «سیدسعید ابراهیمی» می‌گوید: صمیمیت و حسن خلق با دوستانش تا جایی که بچه‌های مسجد سجادیه به او علاقه داشتند و در کار‌ها صبر و استقامت از خود نشان می‌داد و در مواجهه با مشکلات شتابزده عمل نمی‌کرد.