حلیمه طهماسبی همسر شهید حسین طهماسبی گفت: حسین همیشه می‌گفت وقتی از جبهه به مرخصی می‌آیم و شهید نشده‌ام، خجالت می‌کشم.

همرزم شهید «مهدی بابایی کوشکلائی» می‌گوید: ما برای اینکه محافل مذهبی را گرم نگه داریم در اغلب مجالس مذهبی شرکت می‌کردیم در مقابل سختی و مشقت سعی می‌کرد که خود را فدا کند. تا دیگری آسیبی نبیند.

خواهر شهید «محمد حسن‌زاده امیری» می‌گوید: لحظه آخری که قصد رفتن به جبهه را داشت به همراه همسرش به منزل ما آمد و با ما خداحافظی کرد. با اصرار من به داخل خانه آمد، پس از صرف غذا با تک تک ما خداحافظی کرد، من به شوخی گفتم چرا اینقدر دقیق با همه وداع می‌کنی؟! در جواب گفت: چون مطمئن هستم که دیگر بر نمی‌گردم و این آخرین دیدار من با شماست. همین هم شد. او پس از ۱۵ روز به شهادت رسید.

خواهرشهید «سیدمحسن عباس نژاد» می‌گوید: بچه‌ها را رنجیده خاطر نکنید و شرکت در نماز جماعت و شرکت در مراسمات دعای کمیل و توسل داشت. ارادت خاصی به اهل بیت داشت وعاشق امام و ولایت بودند و پایبند به انجام واجبات و ترک محرمات بود.

برادر شهید « عیسی پوریانی» می‌گوید: شهید اخلاق نیکویی داشت و خیلی صبور بود و از آن جایی که با محبت بود. مورد لطف خانواده بود. تواضع و فروتنی ایشان زبانزد خاص و عام بود و خیلی با حجب و حیا بود حتی در حیاط خانه خودش با آستین کوتاه بیرون نمی آمد.

داماد شهید «سیدمحمود قادری» می‌گوید: لحظه آخری که قصد رفتن به جبهه را داشت به همراه همسرشان به منزل ما آمدند و با ما خداحافظی کردند من با اصرار به داخل خانه بروم پس از صرف غذا با تک تک ما خداحافظی کرد من به شوخی گفتم چرا اینقدر دقیق با همه وداع می‌کنید در جواب گفت:، چون مطمئن هستم که دیگر بر نمی‌گردم و این آخرین دیدار من با شماست. همین هم شد. ایشان پس از ۱۵ روز به شهادت رسیدند.

خواهرشهید «فتح الله باباپور» می‌گوید:: شهید با سه نفر از همرزمانش عازم جبهه شدند یکی از آن‌ها شهید خاکپور و دیگری شهید شیرزاد و خود شهید بودند و یکی از آن‌ها همسر بنده بودند که وقتی از جبهه بر می‌گشت با همان لباس رزم و کوله پشتی به شهر می‌آمد و از او پرسیدند با این وضع چرا به شهر آمدی می‌گفت: می‌خواستم بوی جبهه و حال و هوای جبهه را در شهر بیاورم و بگویم در جبهه چه خبر است.

پدر شهید «مهدی پورهاشم کله بستی» می‌گوید: بچه شوخ طبعی بود. انس و علاقه شدیدی به حفظ و قرائت قرآن داشت و یک جزء از قرآن را حفظ بود و مقید به نماز اول وقت و جماعت بود و نماز شب اش ترک نمی‌شد.

پدر شهید «اکبر بدوی میانگله» می‌گوید: برای رفتن به جبهه خیلی علاقمند بود، تاکید می‌کرد که ثبت نام کند. من هم او را بردم نکا در سپاه انقلاب اسلامی ثبت نام کنم اما قبول نکردند. او بعداً به همراه پسرعمویش موفق شد ثبت نام کند هدفش از جبهه این بود که با دشمن بجنگد و خاک وطن را آزاد کند و انتقام عموهایش نادعلی و عباسعلی را بگیرد او رفت.

دوست شهید «حسن روحی» می‌گوید: شهید روحی فکر می‌کردند اگر امدادگر باشند نمی‌توانند به عملیات بروند و در راه خدا جهاد کنند به همین خاطر به من گفتند: من این جا می‌مانم تا مدت امدادگری‌ام تمام شود و اسلحه به دست بگیرم و در عملیات شرکت کنم و به من توصیه کرد که وقتی به خانه رفتی بگو که او کمی دیرتر می‌آید.