جانباز «جانمحمد دهقانپور» از یادگاران دوران دفاع مقدس در یادداشتی نوشت: «تَن خونین آن یاران، به زیر تندر باران، به لبها یا حسین گویان، کنار سیمهای خاردار پشت آن میدان مین مجسم در نظر دارم...خلوص و مهربانی و صفا و ذکر یارب یا رب آنان، نوای روحبخش و فرحزا صوت قرآن و مناجات سَحَر با سوز دل، به زیر آبی این آسمان باقیست...»
عضو تشکل راویان ایثار استان البرز از دیدار با خانواده شهید بحرانیانی روایت میکند: «خواهر شهید بحرانیانی در این دیدار گفت: عبدالزهرا با چهره خندان و گامهای سبک مانند کبوتری که دوست دارد به اوج آسمان پرواز کند پر کشید و عازم جبهه شد.»
شهید «حسین نانکلی» از شهدای دوران دفاع مقدس است. همرزم او در خاطراتش چنین مینگارد: «نزدیک خط كه رسیدیم شهید نانكلی و دو نفر از همرزمانش را دیدم. در یک دشت باز و بدون كمترین جانپناه و خاكریزی كه بتواند از اصابت تركش انسان را محافظت كند، میدویدند.»
شهید «حمیدرضا گلکار» از شهدای دوران دفاع مقدس است. او بعد از اینکه در عملیات چشمش را از دست میدهد، میگوید: «این چشم را برای خدا دادهایم و احتیاجی به آن نداریم همین یک چشم ما را کافیاست.»
«زهرا خوبکویی» از زایران اربعین حسینی است که در دلنوشته ای بیان میکند: «باهر قدم، عطر شهدا در فضا پخش میشد،گویی شهدا در مسیر هستند و خوشآمدگوی زائران. به یاد شهدا و علما که دل را راهی کرب و بلا میکردند، قدم برمیداریم. شهدا راه را نشان میدادند، روشن کننده مسیر بودند.»