در سالگرد شهادت هاشمي نژاد/

خاطراتي از همراهي آيت الله خامنه اي و شهيد هاشمي نژاد

پيش از پيروزي انقلاب و در دوران مبارزه، ما در مشهد مثلثي داشتيم كه فرماندهي مبارزات انقلاب و راه پيمايي ها با آن بود و ما از آن تبعيت مي كرديم. آيت الله خامنه اي، آيت الله طبسي و شهيدِ جوانمرد آقاي هاشمي نژاد، سه ضلع اين مثلث را تشكيل مي دادند. اين سه بزرگوار خيلي به هم نزديك بودند؛ شايد از برادر هم نزديك تر. حتي ايام تبليغِ طلبگي را با هم به روستاهاي مشهد مي رفتند و بسياري از برنامه ها شان را جمعي و با هم انجام مي دادند. اهداف شان يكي بود و محور وحدت ايشان هم حضرت امام(ره) بودند.

کد خبر: ۳۱۷۰۵۳

چهارشنبه - ۰۶ مهر ۱۳۹۰ / 1390 06 July

من از سال 1342 خدمت شهيد هاشمي نژاد بودم. آن هنگام من يازده سال داشتم. البته آن موقع از اين ارتباطات مطلع نبودم و بعدها متوجه شدم. لذا نمي دانم سابقه ي دوستي اين سه نفر از چه زماني شروع شده است. استادِ هر سه شان مرحوم آيت الله شيخ هاشم قزويني بود كه هر سه پاي درس ايشان مي رفتند. بعد هم در مسير مبارزات و اهداف يكسان، به هم نزديك شده بودند.

مشهد در زمينه ي مبارزات از شهرهاي پيشتاز بود. مثلاً اولين بار مجسمه ي شاه در ماجراي اعتصاب فرهنگيان در استاديوم تختي سقوط كرد. شهيد هاشمي نژاد آن روز چنان سخنراني تأثيرگذاري انجام داد كه مردم از پشت جايگاه در استاديوم، مجسمه را به زمين انداختند و بعد سر مجسمه را كه كلاه ارتشي داشت، به طنابي وصل كردند و آن را در خيابان ها روي زمين كشيدند. اين اتفاق به اتكاي تحريكات و تحليل هاي آقاي هاشمي نژاد صورت پذيرفت.

تظاهرات بي كلام
نمونه ي ديگر اين كه خانم هاي بي حجاب، هر سال روز هفدهم دي در ميدان مجسمه، ميداني كه مجسمه ي رضاشاه در آن بود، جمع مي شدند و با اين حركت از روز كشف حجاب قدرداني مي كردند. در هفده دي ماه سال 56، خانم ها از خيابان خسرويه با پارچه اي كه بر روي آن روز زن محكوم شده بود، بدون كلام به سمت ميدان شهدا حركت كردند. اين اتفاق به اتكاي اين سه شخصيت شكل گرفت.

در روز نوزده دي ماه 57، مردم مشهد با ارتش مواجه شدند. آن روز قرار بود آيت الله خامنه اي در استانداري سخنراني داشته باشند. ارتش تانك به خيابان آورده بود، اما ارتشي هاي تانك ها به مردم اعلام همبستگي كردند. مردم هم روي تانك ها ايستادند. آقاي هاشمي نژاد خطاب به مردم فرياد مي زدند: «نرويد، اين كار را نكنيد» ولي وقتي ديدند فايده اي ندارد، خودشان هم روي يك تانك ايستادند. هلي كوپتري از بالاي جمعيت اين صحنه را ديد و سپس نيروهاي ارتشي با تانك به سوي مردم راه افتادند تا جمعيت را كه براي گوش دادن به سخنراني متراكم شده بودند، متفرق كنند. آن روز توانستيم اسلحه ي ارتشي ها را بگيريم. تانك ها را آتش زديم و مردم جيپ هاي فرماندهي را له كردند. خلاصه زهرچشمي از ارتش و ارتشي و حكومت نظامي گرفتيم. البته ارتش روز ده دي ماه كشتاري راه انداخته بود، ولي از آن به بعد ارتش در مشهد از صحنه خارج شد و امور به دست آن سه بزرگوار افتاد.

جلوگيري از سرقت اسلحه هاي ارتش
من خودم در مسجد كرامت شاهد بودم كه سرهنگ سهرابي با اين سه بزرگوار -شهيد هاشمي نژاد، آيت الله خامنه اي و آيت الله طبسي- در تماس بود و مسائل ارتش را موبه مو به آنها گزارش مي داد. از طريق همين ارتباطات شهيد هاشمي نژاد متوجه نقشه منافقين در مورد بردن اسلحه هاي ارتش شدند و اين كه مي خواهند اسلحه هاي ارتش و لشكر 77 خراسان را بدزدند. ايشان خيلي ظريف و زيركانه با برنامه هاي خاصي مانع اين كار شدند.
اين سه بزرگوار حتي ايام تبليغِ طلبگي را با هم به روستاهاي مشهد مي رفتند و بسياري از برنامه ها شان را جمعي و با هم انجام مي دادند. اهداف شان يكي بود و محور وحدت ايشان هم حضرت امام(ره) بودند.

پس از شهادت شهيد هاشمي نژاد، شهر مشهد چهره ي غمزده اي به خود گرفت. مردم بيرون ريختند. حال و هواي شهر منقلب شد. همه گريان و اندوهگين بودند. بعد هم تشييع جنازه ي ايشان با شهر چه ها كه نكرد. حال و هواي عجيبي بود و متأسفانه ما اين انسان بزرگوار را از دست داديم.

وقتي خبر به امام رسيد...
مرحوم هاشمي نژاد حوالي ساعت هفت و نيم صبح به شهادت رسيد و حضرت امام خميني (ره) ساعت هشت و نيم، يا 9 صبح درباره ي خصايص شهيد هاشمي نژاد صحبت كردند. امام اشاره به سيادت ايشان كردند و فرمودند: «اين عالم مجاهد و اين شهيد جوانمرد، به دست گروه جنايتكار به شهادت رسيد.» تا آن روز هيچ كدام ما به جوانمردي شهيد هاشمي نژاد دقت نكرده بوديم. من پس از شنيدن فرمايش امام از راديو چنان گريه كردم كه ديگران نمي توانستند آرامم كنند. امام فرمودند: «من خصايص شهيد هاشمي نژاد را از نزديك لمس كرده بودم.»

بنده به فكر فرو رفته بودم كه امام تا چه حد تمركز داشتند كه با وجود فرصت كم توانسته بودند مطالب را در ذهنشان جمع آوري كنند و تا اين حد دقيق به خصايص شهيد هاشمي نژاد اشاره كنند. فوراً با جماران تماس گرفتم و از بچه هاي دفتر پرسيدم امام بين زمان مطلع شدنشان از خبر شهادت آقاي هاشمي نژاد و سخنراني درباره ي شخصيت ايشان چقدر فرصت داشتند؟ دوستان گفتند: «امام از جايشان بلند شده بودند و در حال ورود به حسينيه بودند كه سيد احمد آقا جلو آمدند و خبر شهادت آقاي هاشمي نژاد را به امام دادند. امام فوراً دستشان را روي شقيقه هايشان گرفتند و كمي تمركز كردند و فرمودند: انا لله وانا اليه راجعون. چند ثانيه اي ايستادند و بعد در جايگاه نشستند و در همان ابتداي فرمايش هاشان در مورد شهادت آقاي هاشمي نژاد صحبت كردند. اين مسئله نشان مي دهد كه امام چقدر نسبت به شاگردانشان شناخت دقيق داشته اند.

اين حادثه براي آيت الله خامنه اي هم خيلي سخت بود، زيرا ايشان و شهيد هاشمي نژاد از خانواده به هم نزديك تر بودند. ايشان وقتي مدتي پس از اين شهادت به مشهد آمدند، ملاقاتي با خانواده ي شهيد كردند كه من در آن ملاقات حاضر بودم. جداً تأثري كه در ايشان بود، همه را تحت تأثير قرار داده بود. خوب مدتي از شهادت شهيد هاشمي نژاد گذشته بود و داغ ايشان كمي سرد شده بود، اما برخورد ايشان با پسران شهيد و غمي كه در وجود ايشان بود، همه را دوباره منقلب كرد.
منبع:پايگاه اطلاع رساني دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آيت الله العظمي سيدعلي خامنه اي
انتهاي پيام/ز