میدان تاریخی بهارستان تهران این روزها و در شب‌های موسوم به «جنگ رمضان»، میزبان حضور پرشور اقشار مختلف مردم، خانواده‌های معظم شهدا، جانبازان و ایثارگران است؛ حضوری که در قالب «تجمع تشکل‌های شاهد و ایثارگر» جلوه‌ای از همبستگی و تجدید میثاق با آرمان‌های انقلاب اسلامی، امام خمینی(ره) و مقام معظم رهبری را به نمایش می‌گذارد.

مرتضی سرهنگی، مدیر دفتر ادبیات و هنر مقاومت انقلاب اسلامی، در مراسم اربعین شهادت سردار شهید علی محمد نائینی با بیان اینکه او در چند سال اخیر هر بار ایده‌های تازه‌ای داشت، گفت: شهید نائینی به دنبال این بود که فضایی ایجاد کند تا در آن ارزش حقیقی جنگ برای نسل امروز بازخوانی شود.

به قلم  علی کاکادزفولی

زهرا اسدی داستان وداع باصلابت مردی که درحمله جنایتکارانه رژیم صهیونی همسر و 4 فرزندش به شهادت رسیدند راروایت کرد.

بیست روز میان امید و انکار گذشت؛ بیست روزی که همسر و دو فرزند شهید محمد قنبری چشم‌انتظار خبری از او بودند. سرانجام پیکر فرمانده حفاظت شهید شمخانی با انگشترهای در دستش شناسایی شد.

در میان گلستان خاطرات خواهرانه، آنجا که هر یادآوری بوی دلتنگی می‌دهد، سراغ همان تصویر را می‌گیرم؛ همان دست، همان صلوات‌شمار.  

ایرانِ جان سه‌شنبه ‌شب نیز همچون شب‌های قبل به صحنه حضور پرشمارتر و همراهی معنادارتر با نیروهای مسلح تبدیل شد و مردم با هر قومیت و سلیقه از نقطه به نقطه ایران، دفاع و حمایتشان را از خاک میهن اعلام کردند؛ به راستی که «در اینجا میدان دفاع هیچگاه خالی نمی‌شود».

شهید والامقام علی لاریجانی از فرماندهی سپاه در اولین سال‌های انقلاب و آغاز جنگ هشت ساله، تا معلمی فلسفه در دانشگاه تهران، از قرار گرفتن در مسند وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در یکی از دشوارترین فصول تاریخ این وزارتخانه حساس و کلیدی، تا سالها ریاست سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی، آنهم در اوج تحولات و تلاطمات سیاسی و اجتماعی عصر اصلاحات، که منشا تحولات و خدمات بسیار در این نهاد تعیین کننده گردید و دورانی جدید از تعریف و ارتقا راهبردی معیارهای رسانه طراز حکمرانی جمهوری اسلامی را با مدیریت خود رقم زد.

او را باید «شمس الحق تبریزی» غریب مجنون و هور خواند. این خورشید بی‌نشان و بی‌مزار «بدر» که آب‌های دجله، به رنگ خونش، با هر طلوع و هر شفق، صبح می‌کنند و به شب می‌نشینند، اسطوره سلوک شهادت‌طلبی است. کسی که وقتی خبر شهادت برادرش؛ سردار بزرگ و نام‌آوری دیگر: «شهید حمید باکری» را شنید، گفت: «من به وصیت و آرزوی حمید که باز کردن راه کربلا بود، همچنان در جبهه‌ها می‌مانم و به خواست و راه شهید ادامه می‌دهم تا اسلام پیروز شود.»