پریسا مرادی همسر شهید سرهنگ دوم پاسدار رضا کمندی می‌گوید: «امیر همیشه به شهادت مثل یک حسرت نگاه می‌کرد، وقتی که حاج قاسم شهید شد، می‌گفت: همه رفتند و من جا ماندم. خوش به حال حاج قاسم که مردم اینگونه بدرقه اش می‌کنند کاشکی من هم همین گونه بدرقه بشوم. شهادت همه آرزو و خواسته قلبی امیر بود. من در برابر این حرف‌ها سکوت می‌کردم، می‌دانستم که شهادت افتخاری است که لایق هر کسی نمی‌شود. اما حق امیر چنین عاقبتی بود. او به اینکه روزی شهادت نصیبش شود، افتخار می‌کرد.»

مسگریان همرزم شهید «علی آقارضایی» روایت می‌کند: «در عملیات والفجر ۳ در منطقه مهران (چذابه) بودیم. فرمانده تیپ، من و علی را بی‌سیم‌چی خودش انتخاب کرد و قرار بود چند روز بنده باشم و نوبت بعد شهید علی آقارضایی؛ هنوز پانزده روز نگذشته بود مرتب پیغام می‌داد به فلانی بگویید نوبت ایشان تمام شده و نوبت بنده است و خیلی اصرار می‌کرد به محض رفتن به منطقه، فرمانده تیپ را دیدم...» ادامه این روایت را در متن بخوانید.

صادق مهماندوست راوی کتاب «پرستوی بال شکسته» نقل می‌کند: «از ابتکارات بچه‌ها در اوج محدودیت‌های اسارت که میتوان به آن اشاره کرد، درست کردن سرکه بود؟! آن هم با سهمیه محدود چند عددی خرما برای هر نفر و البته درست کردن سرکه هم کار هرکسی نبود و به قولی، به دست هر کس نمی‌آمد.»

مهدی کعبی سرپرست معاونت فرهنگی بنیاد شهید و امور ایثارگران شهرستان‌های استان تهران بعدازظهر امروز یکشنبه در مراسم اختتامیه مسابقات رالی خانوادگی ایثارگران که در مجموعه آستان مقدس امام خمینی(ره) برگزار شد با گرامیداشت شهدای ورزشکار و تبریک هفته تربیت بدنی گفت:کار فرهنگی نیازمند مشارکت همه دستگاه‌ها و نهادها است.

طاهره تبیرئی پیش روز شنبه ۲۵ مهرماه در جمع روسای ادارات ستادی با تشریح اقدامات انجام شده در طرح در مسیر ایثار گفت: بیش از ۴۰۰ خدمت به ایثارگران در میز خدمت ارائه شده که تسهیلات و خدمات درمان از پرتکرارترین درخواست‌ها است

طاهره تبیریی مدیرکل بنیاد شهید و امورایثارگران شهرستان‌های استان تهران در یادداشتی به مناسبت گرامی‌داشت روز پرستار نوشت: «روز تکریم فرشتگانی است که در دشوارترین لحظات حضورشان قوت قلب است؛ انسان‌هایی که شاید نامشان کمتر شنیده شود اما حضورشان آرامش‌بخش‌ترین صدایی است که در میان درد و اضطراب طنین می‌افکند.»

ساعت از ۱۰ شب گذشته بود. موکب امام‌حسن مجتبی(ع) در میدان شهرری خلوت شده بود. آوین امیرکاشانی، همان دختر ۸‌ساله با موهای قهوه‌ای، چال روی گونه و چشمانی که همیشه دنبال یک قاب عکس از رهبرش می‌گشت، دست مادرش را گرفته بود. ناگهان آسمان زرد شد. صدای انفجار پالایشگاه، زمین و زمان را لرزاند.

شهيد «علی پیرونظر» در دفتر خاطرات خود نوشته است: «یک‌ماه بعد از، مراسم عقدمان راهی منطقه شد و فرمانده‌اش برادر بزرگم بود. قبل از، رفتن یه بسته‌ای را بهم داد و گفت: قول بده باز نکنی و به امانت برایم نگه داری. لبخندی زدم و گفتم: قول نمی‌دهم. علی آقا رفت و من هر روز با خودم می‌گفتم ما که چیزی را از هم پنهان نداریم چرا اصرار داشت بسته را باز نکنم.» متن کامل خاطره این شهید گرانقدر را در نوید شاهد بخوانید.

صادق مهماندوست راوی کتاب «پرستوی بال شکسته» نقل می‌کند: «جالب اینکه اغلب مواقع، در حین برگزاری دعا و در هر هفت هشت دقیقه یکبار، نگهبان عراقی که در محوطه درحال تردد بود، مزاحم می‌شد و عملا بچه‌ها مجبور بودند دعا را قطع کرده و تجمع داخل آسایشگاه را هم بهم بزنند و متفرق شوند و هر کس در جای خودش مستقر شود تا پس از رفع مزاحمت نگهبان بعثی، دوباره دعا ادامه پیدا کند.»

صادق مهماندوست راوی کتاب «پرستوی بال شکسته» نقل می‌کند: « اذیت و شکنجه در آنجا منحصر به روز نبود، بلکه در شب و وقت استراحت نیز به سلول انفرادی رفته و آنان را شدیدتر از ضرب و شتم روزانه که برای ما عادی شده بود، کتک می‌زدند؛ و یکی دیگر از اقدامات غیر انسانی آنان این بود که در فصل سرما ... که در شمال عراق و شهر موصل هوا سرد بود و سلول‌ها هم وسیله گرمایشی نداشت، تعمداً روی زمین کف سلول، آب ریخته و آنجا را خیس می‌کردند و با گرفتن کفش و دمپایی، عملا امکان نشستن را نیز به‌خاطر خیسی زمین از او می‌گرفتند تا نتواند روی زمین بعلت رطوبت و سردی بنشیند.»