معصومه دستواره همسر شهید «سید محمدرضا دستواره» نقل می‌کند: «هیچ‌گاه نماز اول وقتش ترک نمی‌شد. همیشه و در هر شرایطی سعی می‌کرد نماز جماعت را برپا کند. وقتی نماز می‌خواند، صورتش از اشک خیس می‌شد، خصوصا گاهی که نمی‌دانم چه مسائلی برایش پیش می‌آمد ولی می‌دیدم سید با صدای بلند در نماز گریه می‌کرد. آنقدر گریه می‌کرد که اطرافیان را تحت تاثیر قرار می‌داد.»

فاطمه بگزاده در کتاب «مدافع بانو» روایتی از شهید مدافع حرم «مهدی ثامنی راد» نوشته است: «کفش‌های کتانی‌اش را پا کرد و یاعلی گویان از پله‌ها پایین رفت. داخل حیاط شد. نبشی و ورق و تکه‌های آهن که آقاداود دیشب بریده بود را نگاهی انداخت، یک‌تنه همه را انداخت داخل چرخ‌دستی و به راه افتاد. توی جیب شلوارش: خب ببینیم آدرسی که آقاجانم بهم داد کجاست؟ خوب آدرس را نگاه کرد. لبخندی زد و گفت: خداروشکر بلدم. نزدیک خونه قاسم هم‌کلاسمه. چندتا کوچه خاکی رو بپیچم برم بالا رسیدم به در سبزرنگ بزرگ منزل آقاکاظم سرایداری...»

فاطمه بگزاده در کتاب «مدافع بانو» روایتی از شهید مدافع حرم «مهدی ثامنی راد» نوشته است: «مهدی سر سفره نشست، لقمه‌ها را پشت سرهم گرفت و قورت داد. منیرخانم گفت: قربونت برم، آروم‌تر. مهدی لقمه آخر را گرفت: نباید وقت رو تلف کنم. باید فرصت مشق نوشتن و درس خوندن هم داشته باشم. تا ساعت ۲ بیشتر وقت ندارم. خدا را شکر کرد. سفره را جمع کرد و رفت طرف کیفش.»

فاطمه بگزاده در کتاب «مدافع بانو» نقل می‌کند: «کیفش را روی شانه انداخت و تا توان داشت شروع به دویدن کرد، از این کوچه‌ به آن کوچه، صدای هم‌کلاسی‌ها توی گوشش می‌پیچید: - کجا پسر؟ یه کم یواش‌تر الان می‌خوری زمین، ای باباااااا اصلا معلوم هست چته؟ به جلو در خانه‌شان که رسید برای چند ثانیه ایستاد. نفسی تازه کرد: آخی، بالاخره رسیدم. تند و تیز از پله‌ها بالا رفت‌. عقربه‌ها ساعت دوازده‌ونیم ظهر را نشان می‌دادند. رو به منیرخانم که کنار سماور نشسته بود سلام کرد.»

کتاب «اکیپ حاج هادی» کتابی سراسر خاطره است؛ خاطراتی از دوران هشت سال دفاع مقدس، از مردمی که به صورت رسمی و آیین‌نامه‌ای درگیر جنگ نبودند، بلکه دل‌هایشان آنها را به سمت دفاع از اعتقادات و میهن سوق داد. در ادامه می‌خوانید: «حواس حاج‌هادی به همه چیز بود. هم به جبهه و هم به پشت جبهه. وقتی به جبهه می‌رفت. سفارش می‌کرد که نسبت به چند دسته اهتمام داشته باشیم، فقرا، خانواده‌های شهدا و خانواده‌هایی که سر پرستشان در اکیپ خودش به جبهه می‌رفتند و مهاجرین جنگ‌زده.»

کتاب «اکیپ حاج هادی» کتابی سراسر خاطره است؛ خاطراتی از دوران هشت سال دفاع مقدس، از مردمی که به صورت رسمی و آیین‌نامه‌ای درگیر جنگ نبودند، بلکه دل‌هایشان آنها را به سمت دفاع از اعتقادات و میهن سوق داد. در ادامه می‌خوانید: «خبر شهادت محسن ولوله‌ای به پا کرد تو شهر پیشوا که نگو. هر کس این  خبر را شنیده بود، آمده بود. چه روستاییانی که همواره کمک‌های خودشان را به او می.سپردند، چه اهالی پیشوا و دوست و آشنا و چه آوارگان جنگی که محسن را از صمیم قلب دوست می‌داشتند.»

کتاب «اکیپ حاج هادی» کتابی سراسر خاطره است؛ خاطراتی از دوران هشت سال دفاع مقدس، از مردمی که به صورت رسمی و آیین‌نامه‌ای درگیر جنگ نبودند، بلکه دل‌هایشان آنها را به سمت دفاع از اعتقادات و میهن سوق داد. در ادامه می‌خوانید: «اکیپ حاج هادی مورد علاقه همه بچه‌های جنگ بود. از نوجوان بسیجی بگیر تا بالاترین فرمانده نظامی که در جبهه حضور داشت. بالاخره هر کدامشان حداقل برای یک بار هم که شده، نمک حاج‌هادی را چشیده بود. حاج‌هادی که به جبهه می‌آمد، تو گویی صبح آمده است.»

کتاب «اکیپ حاج هادی» کتابی سراسر خاطره است؛ خاطراتی از دوران هشت سال دفاع مقدس، از مردمی که به صورت رسمی و آیین‌نامه‌ای درگیر جنگ نبودند، بلکه دل‌هایشان آنها را به سمت دفاع از اعتقادات و میهن سوق داد. در ادامه می‌خوانید: «سیل کمک‌های مردمی به‌طرف جبهه‌ها تمام شدنی نبود‌‌. گاهی آن‌قدر زیاد می‌شد که انبارهای شرکت گله پرشده و با کمبود جا مواجه می‌شدیم. بعد به ناچار از ساختمان مدارس تعطیل شده استفاده می‌کردیم.»

در میان روزهای تلخ اسارت، جایی که امید تنها در یاد ولایت زنده می‌ماند، شهید علیرضا قریشی مظلومانه در بیمارستان التموز عراق به شهادت رسید؛ روایتی که جانباز ۷۰ درصد و آزاده فتح خرمشهر، عابدین عابدی مقدم، امروز به‌عنوان شاهد عینی بازگو می‌کند تا سندی باشد بر مظلومیت آزادگان و عظمت ایمان آنان.

شهید غریب در اسارت مجتبی احمدخانی، رزمنده سرافراز تهرانی، پس از سال‌ها تحمل اسارت، جراحات سنگین و بیماری سرطان خون، سرانجام با پیکری زخمی و شکسته به کاروان شهدا پیوست؛ یاد و خاطره او سندی زنده از مظلومیت آزادگان و عظمت ایثار در راه انقلاب اسلامی است.