همسر شهید تعریف می‌کند: در چند سالی که با شهید زندگی کردم، به یاد نمی‌آورم حتی یک بار صدایش را بر من بلند کرده باشد. او همیشه مرا با مهربانی با واژه‌هایی مانند «عزیزم» و «فدایت شوم» صدا می‌کرد.

شهید سالم زاعی در خانواده‌ای مذهبی چشم به جهان گشود و از کودکی با نماز و عبادت انس داشت. او پس از سپری کردن دوران تحصیل و اشتغال به کشاورزی، راهی خدمت سربازی شد و سپس با شجاعت به جبهه‌های نبرد رفت و در تاریخ یکم آذر ماه ۱۳۶۲ در منطقه پنجوین به درجه رفیع شهادت رسید.

جانباز سرافراز «حشمت‌اله فرجی» درباره حضور خود در جبهه چنین روایت می‌کند: روز اول اعزام، مرا مستقیم به منطقه جنگی فرستادند. در واقع تنها ۱۵ روز دوره‌ی فشرده دیدیم و پس از آن وارد خط مقدم شدیم. روزی که قطعنامه امضا شد، من مجروح بودم و پس از آنکه بهبود پیدا کردم و از بیمارستان مرخص شدم، دوباره عازم جبهه شدم.

شهید «غلام معمارزاده»، نوجوانی برخاسته از خانواده‌ای مؤمن در بخش فین، مسیر زندگی خود را با عشق به قرآن و انقلاب رقم زد. او که از همان سال‌های نخست انقلاب حضوری فعال در تظاهرات و فعالیت‌های بسیج داشت، در نهایت راه ایمان و تعهدش او را به جبهه‌های جنوب رساند؛ جایی که در دهم اردیبهشت ۱۳۶۲ به آرزوی دیرینه خود رسید و به شهادت نائل شد.

شهید «غلام معمارزاده» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: اگر چنانچه شهید شدم، برای من عزاداری نکنید و از پدر و مادر، خواهران و برادرم می‌خواهم که در خط سرخ شهدا حرکت کنند و برای تداوم انقلاب تلاش نمایند.

سرباز شهید غلام ترکی‌زاده، متولد اول مهر ماه ۱۳۴۳ در خانواده‌ای کشاورز و زحمت‌کش در روستای جغین رودان، زندگی پرمشقتی را پشت سر گذاشت و با وجود سختی‌ها، در جوانی ازدواج کرد و سپس به خدمت سربازی اعزام شد. او که در طول ۱۹ ماه خدمت در جبهه‌های خوزستان و منطقه میمک، بارها مجروح شد، با ایمان راسخ، اخلاق نیکو و علاقه به مسائل دینی، سرانجام در ۲۶ آبان ۱۳۶۴ شربت شهادت را نوشید.

شهید «غلام ترکی‌زاده» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: برادران عزیزم اگر من به شهادت رسیدم نگذارید اسلحه‌ام روی زمین بماند، بروید و بجنگید و از کشورمان در مقابل دشمن دفاع کنید.

جانباز سرافراز «اعظم علی‌نژاد» می‌گوید: روزی که جنگ شروع شد اصلاً باورم نمی‌شد؛ هیچ‌کس انتظارش را نداشت. مادرم برای تمیزکاری و جابه‌جایی شهدا می‌رفت و من هم همراه اعضای خانواده کارهای پشت‌ جبهه را انجام می‌دادیم و کمک می‌کردیم. یک روز برای پهن کردن لباس‌های شسته‌ شده به پشت‌ بام رفتم. همان لحظه هواپیما آمد و شروع به بمباران کرد. با آوار به پایین سقوط کردم. دخترم داخل خانه بود و او هم ترکش خورد.

همزمان با سالروز شهادت شهید «حسین رکن‌الدینی»، پوستر این شهید گرانقدر توسط پایگاه اطلاع‌رسانی نوید شاهد هرمزگان منتشر شد.

همسر شهید «محمد ذاکری» می‌گوید: در سال ۱۳۶۰ با شهید ازدواج کردم. تنها یک ماه از ازدواجمان گذشته بود که او برای انجام وظیفه به محل کارش در بندرعباس رفت. در همان‌جا، بر اثر سوءقصد گروه‌های ضدانقلاب، به شهادت رسید. ما فقط یک ماه در کنار هم زندگی کردیم. شهید ذاکری پاسدار بود.