سید مجتبی ذکریا، جانباز ۳۵ درصد دوران دفاع مقدس، در روایتی شفاهی از دیدار رزمندگان با امام خمینی می‌گوید آنچه آن‌ها را در برابر ارتش مجهز عراق نگه داشت نه سلاح، که وحدت دل‌ها و اعتقاد به رهبری بود.

سعید عیدی، جانباز ۲۵ درصد اهل اراک، جنگ ۱۲ روزه را حاصل نیم قرن مقاومت مردم ایران در برابر نیم قرن عربده‌کشی آمریکا و اسرائیل می‌داند و معتقد است این همبستگی مردم نشان داد که ایران زنده است.

روح‌الله فلاحی، جانباز ۳۵ درصد و رزمنده دفاع مقدس، جنگ ۱۲ روزه اخیر را آیینه‌ای از همان روزهای مقاومت می‌داند؛ روزهایی که مردم با تمام گله و گرانی، وطن‌دوستی‌شان را به نمایش گذاشتند.

رحیم رجبی، جانباز دفاع مقدس متولد ۱۳۴۵، در گفتگویی درباره جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل، از پیشرفت علمی و هسته‌ای ایران به‌عنوان دلیل اصلی دشمنی اسرائیل یاد کرد و با یادآوری شهادت سرداران بزرگ، آمادگی کامل خود را برای دفاع مجدد از کشور اعلام نمود.

داوود عابدی، رزمنده دوران دفاع مقدس، در روایت تاریخ شفاهی خود علت ایستادگی ایران در برابر بعث عراق را با وجود کمبود امکانات نظامی، اتحاد مردم با حکومت ذیل ایدئولوژی اسلامی دانست و جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل را ادامه همان جنگ تحمیلی توصیف کرد.

در پی شهادت سرتیپ پاسدار شهید اسماعیل دهقان به همراه همسر، سه فرزند و مادر همسرش در حمله تروریستی آمریکایی ـ صهیونیستی و همچنین شهادت سروان شهید مرتضی عباسیان، داماد این خانواده، در حمله‌ای دیگر توسط رژیم صهیونیستی، با خانواده‌های این شهدای گران‌قدر گفت‌وگو شد؛ روایتی که از آخرین دیدار خواهر با برادر شهیدش و آغوشی حکایت دارد که در روزهای تلخ داغداری، با عطر قرآن و بوی باروت، برای همیشه در خاطر او ماندگار شد.

حمیدرضا ابوالحسنی، جانباز ۴۵ درصد متولد ۱۳۴۳، در روایت تاریخ شفاهی خود، راز ایستادگی ایران در برابر عراق را نه در امکانات نظامی، بلکه در باور مذهبی و هویت مکتبی رزمندگان جستجو می‌کند و جنگ ۱۲ روزه با اسرائیل را ادامه همان توطئه‌های ۴۷ ساله علیه ایران می‌داند.

حمید شیوایی، جانباز ۲۵ درصد متولد ۱۳۳۶، در روایتی از خاطرات شفاهی دوران دفاع مقدس، نبرد ایران و دشمنانش را در امتداد تقابل تاریخی حق و باطل تفسیر می‌کند و می‌گوید هر چقدر هم وضع جسمی‌اش محدود باشد، اگر مملکت نیاز داشته باشد، جانش را فدا خواهد کرد.

حمید رحمتی‌کیا، جانباز دوران دفاع مقدس، در گفت‌وگویی صمیمانه از روزهای جنگ می‌گوید و اعلام می‌کند که علی‌رغم کهولت سن و محدودیت‌های جسمی، اگر مملکت نیاز داشته باشد، دوباره پا به میدان می‌گذارد.

درک عمیق کهنه‌سربازان از موقعیت ژئوپلیتیکی کشور، پیوند ناگسستنی میان تحلیل راهبردی و وفاداری به خاک وطن را نمایان می‌سازد؛ روایتی که نشان می‌دهد تعهد به دفاع از تمامیت ارضی، وابسته به تلاطم‌های سیاسی و تنگناهای معیشتی نیست.