«بستهکریمی» میگوید: یک روز که در منزل نشسته بودیم یدالله را دیدم که با یک عکس قاب شده بزرگ برگشت گفتیم: این چیه؟ گفت: اگر روزی شهید شدم این عکس را روی طاقچه بگذارید.
همسر شهید «سعداله برمون»، میگوید: من همیشه نگران شهادت همسرم بودم به همین خاطر لباسهای نظامی شهید را در کمدی پنهان کردم. درب کمد را قفل و کلید را پیش خودم نگه داشتم تا در واقع از رفتن شهید به جبهه ممانعت کنم اما شهید با هوشیاری و ذکاوت به من گفت برو منزل مادرت چون ایشان مهمان داره و نیاز به کمک. تا من از منزل مادرم برگشتم قفل کمد را شکسته بود و داشت میرفت و من از فاصله دور نظارهگر رفتن او بودم که مدام برمیگشت و به من نگاه میکرد.
شهید«عبدالکریمجعفرمنش» از آمریکا متنفر بود. موقعی که هنوز در جامعه ما به شکل امروزی واضح مسئله آمریکا مطرح نشده بود کالاهای آمریکایی را تحریم میکرد.
شهید «یارمحمدجعفری» سال 1330 در روستای قلعه سلیمان کوزران چشم به جهان گشود. سپس در تاریخ 13 مهر 1359 در جبهه سرپلذهاب هنگام درگیری با مزدوران بعثی به درجه رفیع شهادت نائل آمد.
شهید«یارمحمد جمشیدی» در بخشی از دست نوشته خود آورده است: انقلاب که شد زندگی بدون دغدغه را از سر گرفتیم و زندگی همچنان به خوشی میگذشت که ناگهان تقدیر و سرنوشتمان بهم خورد. رژیم بعث عراق به کشور اسلامی ما حمله کرد من که در دوران انقلاب در جبهههای جنگ هم حضور داشتم به دفاع پرداختم. این بود که دیگر بازگشتی وجود نداشت.
«جیران ویسی» میگوید: همراهی و همیاری محمد در ساخت و آبادانی روستا به صورت جهادی و خداپسندانه بود تا اینکه سال 1364 از طریق ستاد پشتیبانی جنگ جهاد سازندگی کرمانشاه در دوره آموزش رانندگی بلدوزر شرکت کرد و پس از طی این دوره به جبهه اعزام شد. در جبهه نیز با احداث سنگر و خاکریز به رزمندگان اسلام یاری میرساند و سرانجام در تاریخ 13 اردیبهشت 1365 در منطقه عملیاتی فاو بر اثر اصابت ترکش به درجه رفیع شهادت نائل آمد.