بالاترین مرتبه لقاءالله را می‌خواهم
خواهر شهید «اصغر متولی» نقل می‌کند: «می‌گفت: بالاترین مرتبه لقاءالله است. من فقط شهادت رو می‌خوام. می‌ترسم با اینجا موندنم هرلحظه از شهادت دورتر بشم.»
روایت شهید «محمودزاده»؛ از کارگری در تهران تا شهادت در قامت فرمانده دسته
شهید «حجت‌الله محمودزاده» نهم شهریور ۱۳۴۱ در روستای امام‌آباد دامغان به دنیا آمد. تا قبل از خدمت سربازی به عنوان باتری‌ساز در تهران کار کرد. دوره سربازی را در سپاه و در منطقه کردستان گذراند. در زمان شهادت به عنوان فرمانده دسته انجام وظیفه می‌کرد. بیست و ششم اردیبهشت ۱۳۶۳ با ترکشی که به سرش خورد به لقای پروردگار شتافت.
جوانی که قرآن، رفیق راهش بود
شهید «ابراهیم مخبریان» سوم اردیبهشت ۱۳۴۳ در مهماندوست دامغان به دنیا آمد. قرآن را خیلی دوست داشت و همیشه در جلسات قرآن شرکت می‌کرد. تابع ولایت بود و همیشه گوش به فرمان امام. سرانجام در دهم اردیبهشت ۱۳۶۱ به شهادت رسید.
نماز اول وقت و پایبندی به واجبات؛ ویژگی‌های بارز «سید اصغر»
شهید «سید اصغر موسوی» بیستم اسفندماه ۱۳۴۶ در روستای علیان از توابع شهرستان دامغان به دنیا آمد. علاقه زیادی به تلاوت قرآن داشت و هر روز قبل و بعد از نماز، قرآن می‌خواند. به پرداخت خمس و زکات خیلی سفارش می‌کرد. سرانجام در بیستم اردیبهشت ۱۳۶۳ در منطقه بانه به شهادت رسید.
بسیجی مخلصی که در مکتب پدر به انسانی مومن و معتقد تبدیل شد
«شهید محمدحسن موقنیان» یکم تیرماه ۱۳۲۸ در روستای کلاته‌رودبار از توابع شهرستان دامغان به دنیا آمد. از همان ابتدا نزد پدر به انسانی مؤمن و معتقد تبدیل شد. منطقه غرب به‌ویژه حاج عمران، شاهد رشادت‌های این بسیجی مخلص بود. سرانجام در بیست و ششم اردیبهشت ۱۳۶۵ به شهادت رسید.
«غلامعلی» خودش را وقف انقلاب کرده بود
دوست شهید «غلامعلی میرحاج» نقل می‌کند: «گفت: بسیجی یعنی یه چشم خواب و یه چشم بیدار. وقتی ما پای کاریم، تازه وارد‌ها هم یاد می‌گیرن چه‌طوری خودشون رو وقف انقلاب کنن.»
دست‌هایش زمین را می‌کاشت و با دلش خدا را می‌خواند
خواهر شهید «کیکاووس قندالی» نقل می‌کند: «سعی می‌کرد اوقات فراغتش را یا با درس خواندن و یا با کار کردن روی زمین کشاورزی پر کند، اما با این حال اهل نماز و عبادت بود.»
مادر! دلت رو بگذار پیش دل مادران شهدا
خواهر شهید «محمدرضا گیلان» نقل می‌کند: «مادر گفت: مادرجان! دلم رو شور ننداز! گفت: دلت رو بگذار پیش دل مادران شهید که بچه‌هاشون رفتن. شما نباید بعد از شهادتم ناراحت باشین!»
تمام هم و غمش، اسلام بود
شهید «محمدحسن ناظمی» دوازدهمین روز فروردین ۱۳۴۹ در شهرستان دامغان چشم گشود. او که مدام پای صحبت‌های امام(ره) نشسته بود، می‌گفت: «باید هرطور شده به جبهه برویم و به اسلام کمک کنیم!» وی سرانجلم بیست و سوم فروردین ۱۳۶۶ به شهادت رسید.