مادر شهید «غلامرضا صارمی نیا» برایمان روایت می‌کند: «کم کم دارد بازار جبهه رفتن جوانان شهر رونق می‌گیرد. غلامرضا که یازده سال بیشتر ندارد، بزرگتر از او را راه نمی‌دهند برای جبهه رفتن، چه برسد به غلامرضای کوچک یازده ساله را. مدام برایم درد دل می‌کرد و از عشق و علاقه اش به جبهه رفتن می‌گفت. بزرگترین آرزوی غلامرضا بزرگتر شدن است همیشه می‌گفت: «اگر کمی بزرگتر بودم.»

همسر سردار شهید «علی کمیلی فر» برایمان روایت می‌کند: «هر وقت که علی از جبهه می‌آمد سر و صورتش پر از گل بود میگفت: «خوب آنجا فقط خاک است دیگر.» من میگفتم: «خاک نه گل؟ انگار که فقط کارت این است که توی گل و لای خودت را غلت بدهی» علی می‌خندید. بعد از شهادتش وقتی روی دیوار خانه مان پرده زدند متوجه شدم او فرمانده بود و من نمیدانستم.»

برادر شهید «علیرضا پور نرگس» برایمان روایت می‌کند: «خبر شهادت علیرضا توی صفی آباد پیچید. همه‌ی مـردم خانه‌ی ما جمع شده بودند و ما رو دلداری می‌دادند. اما یکی از بچه‌ها با شنیدن خبر شهادت علیرضا خیلی گریه می‌کرد من وقتی حال او رو دیدم سعی کردم آرومش کنم. بهش گفتم: « چرا اینقدر گریه میکنی؟ شهادت مهمترین هدف علی رضا بود. این همه بی تابی برای چیه؟»

بردار شهید «عبدالحسین خیاط غیاثی» برایمان روایت می‌کند: «تصور لحظه خبر دادن به مادر، تصویر کردن فضای خانه و حال و روز اهل خانه پس از شنیدن خبر شهادت حسین، دنیا را روی سرم آوار می‌کرد. مادرم حسین را عاشقانه دوست داشت اصلاً محبتش به حسین، خیلی خاص بود. حالا من باید چگونه این خبر را به او می‌دادم؟!»

یکی از دوستان طلبه شهید «احمد فتحی» برایمان می‌کند: «یکبار که رفتم سری به احمد بزنم و حال و احوالی کنیم و گپ و گفتگویی داشته باشیم. احمد را دیدم آچار به دست، اولین بار نبود که در چنین حال و روزی می‌دیدمش، اهل فن بود از کار‌های فنی خوب سر در می‌آورد.»

همرزم شهید «عبدالحمید صالح نژاد» برایمان روایت می‌کند: «شب عملیات بود که حمید گفت: «این لباس‌های غواصی خدا می‌داند با چه هزینه‌های بالا و با چه مشکلات و دردسر‌هایی برای ما تهیه شده است و ما حالا به راحتی داریم ازش استفاده می‌کنیم. وقتی هم که شهید شدیم، این لباس از بین می‌رود و دیگر قابل استفاده نیست. حیف است اموال بیت المال اینطوری از بین برود! کاش بتوانیم حداقل مفید باشیم.»

خواهر شهید «اسفندیار صالحپور» برایمان روایت می‌کند: «یک­ شب موشکی از ناحیه دشمن به مرکز شهر مسجد­سلیمان اصابت کرد که باعث مجروح­ شدن و به شهادت­ رسیدن عده­ بسیاری از مردم شد. اسفندیار با شنیدن صدای انفجار به اتفاق پسرعمه­‌ام خسرو راهی مکان حادثه شد.»

هم رزم شهید «عبدالمجید انجام» برایمان روایت می‌کند: «شب اول یا دوم عملیات بود که دشمن مواضع ما را به شدت می‌کوبید به طوری که همه توی سنگرهایمان زمینگیر شده بودیم. در این بین مجید را دیدم که با کمال خونسردی از کنار سنگر ما رد شد و یک عدد کنسرو هم دستش بود.»

هم رزم شهید «امین منوچهری نیا» برایمان روایت می‌کند: «امین در عملیات رشادت‌های بسیاری انجام داد. ساعتی پس از آغاز عملیات، امین را دیدم که در داخل کانال شهید احمد مجدی را بر دوش دارد. به سمتشان دویدم. پرسیدم چی شده؟ امین گفت: «حاج احمد مجروح شده است»، حدود ۷۰ درصد از کانال را فتح کرده بودیم که نیرو‌هایی همچون داوود نریمیسا، علی حسینی کاهکش، مصطفی خلیلی، علیرضا حاجی‌وند و … یکی یکی شهید شدند و امین منوچهری از ناحیه‌ی چشم و صورت به شدت آسیب دید.»

هم رزم شهید «محمدحسین انجیری زاده» برایمان روایت می‌کند: «نزدیک‌های ظهر بود که حسین با یکی از بچه‌های گروهان غواص آمد و گفت: «موج خورده یکی از بچه‌های دسته ات را بده ببرم جلو» علی رضا نوری را صدا زدم. مثل برق و باد آمد و روبروی من و حسین ایستاد و گفت: «آماده‌ام» دست علیرضا را گرفتم. به حسین گفتم: «علیرضا همه جوره آماده است.» آخرین نگاهی که به چهره‌ی حسین کردم، انگار قاب عکسی می‌دیدم که بالای مزار شهیدی نصب است. این آخرین باری بود که علیرضا و حسین را دیدم.»