«از منافذ ساختمان سوز سرما می آمد. محمود چهارچوب در اصلی که درب نداشت را با چند پتوی خاکی و دریل و پیچ محکم کرد و نفرات برای وارد شدن پتو را کنار می زدند و وارد می شدند. هوای داخل کلی بهتر شد...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان همرزمانش در نوید شاهد بخوانید.

«علی اکبر قبل از آنکه سنش به نماز برسد وقت اذان ظهر و مغرب در پشت‌بام خانه با صدای بلند اذان می‌خواند اتفاقاً چند وقت پیش یکی از همسایه‌ها می‌گفت بعد از گذشت این‌همه سال هنوز صدای اذان گفتن علی اکبر در محل پیچیده‌است. درست می گوید پژواک صدای علی اکبر را می‌شنوم انگار اذانی که می‌گفت به خورد تک به تک آجرهای محل رفته است...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان خواهرش در نوید شاهد بخوانید.

«در یکی از مأموریت های اطلاعات و شناسایی که وارد خاک عراق شده بودیم. گذرمان به همان پایین ارتفاعات بانی بنوک افتاد. همان منطقه ای که عبدالحسین و همراهانش در آن منطقه مفقود شده بودند. با یک پیرمرد کُرد عراقی برخورد کردیم. فرصتی بود که از عبدالحسین و همراهانش سراغی بگیرد...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از همرزمانش در نوید شاهد بخوانید.

«دومین سالگرد عبدالمحمد نزدیک بود. برای تزئین جعبه آیینه ی مزارش مقداری وسیله خریدم، اما عصر پنجشنبه وقتی رسیدم کنار مزار، تازه یادم افتاد که وسیله ها را جا گذاشته ام. ناراحت شدم. به هر کس گفتم که برود و از خانه وسایل را بیاورد، قبول نکرد. دلم شکست و کنار مزارش خیلی گریه کردم...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان مادرش در نوید شاهد بخوانید.

«در یکی از اردوهایی که با بچه‌های جلسه رفتیم، این حدیث پیامبر اکرم (ص) را مطرح کرد که «أشجَعُ النّاسِ مَن غَلَبَ هَواهُ» این حدیث از جمله احادیثی بود که در ذهن همه بچه ها حک شد. همه همان موقع حدیث را حفظ کردند و احمد درباره اش برایشان توضیح و تفسیر داد. احمد مربی بی‌نظیری بود...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوستش در نوید شاهد بخوانید.

«عبدالرحیم روی سؤالش پافشاری کرد و دوباره پرسید: «ِ دِ ایسون تو گو چندتان؟ – دِحالا توبگو چندتان؟-» کریم پاسخ داد: «۴۴ تا! من معمولاً آنتن های بی سیم تانک ها رو می شمارم!» و عبدالرحیم خنده کنان جواب داد: «نه خولو کریم! ۵۴ تان! مو خودم سحر رفتُم اَ نزیک شُماردُمشون! – من خودم صبح رفتم و از نزدیک شُمردمِشون!...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان همرزمش در نوید شاهد بخوانید.

«یکی از دوستان خبر شهادت کریم را داد. مجید کنجی ایستاد و فریاد زد: «اگر ما کریم را نداریم خدای کریم را که داریم. اگر او را از دست داده‌ایم، برای فراق او نباید گریه کنیم، بلکه  به حال خودمان باید گریه کنیم که جا مانده‌ایم...» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوستش در نوید شاهد بخوانید.

«ساعت ۱۲:۳۰ ظهر دشمن پاتك كرد. همه را در خط فرستاديم. داشتم مهمات می بردم كه حسين آر‏پي‏جی برايم آورد و گفت:«تانك بزن». اولين تانك را خودش زد. ما هم مشغول شديم، حميد«شهيد حميد كيانی» و همسنگرانش شهيد نیز شدند. یک دفعه صدای محمود را شنیدم که ...»یکی از کسانی که علاقه شدیدی به «شهید حسین غیاثی» دارد، «شهید بهمن درولی» است. علاقه‌اش به حسین را همه کسانی که بهمن را دیده‌اند، شاهد بوده‌اند. در ادامه روایت شهادت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

«بارها شاهد بودم، سعید پول توجیبی خود را به روضه خوان حرم مطهر حضرت محمد بن موسی الکاظم (ع) دزفول می‌داد و خودش پای روضه مصيبت اباعبدالله الحسين (ع) می‌نشست و گریه می‌کرد…» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوستانش در نوید شاهد بخوانید.

«اردیبهشت ۶۶، پنج ماه پس از شهادت سید مجتبی، صدای زنگ در بلند می‌شود و خبری از راه می‌رسد که اجابت دعای مادر است. نمازهای امام زمان(عج) مادر ثمر داد و اروند، دل از امواج بلند عاشقی سید بریده است و پیکر سید، تحفه ای شده است برای مادری چشم انتظار...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان همرزمانش در نوید شاهد بخوانید.