آیا شنیدن این کلمات از زبان یک شهید برای ما سنگین نیست؟ شهید اسدالله احمدی، رزمنده‌ی ستاد جنگ‌های نامنظم، در میانه‌ی وصیت‌نامه‌اش آینه‌ای مقابل غافلان گرفته است؛ آینه‌ای که نه برای قضاوت، بلکه برای بیدار کردنِ وجدان‌های خفته طراحی شده. او روایتگرِ روزگاری است که برخی با «مادیات» سرگرم بودند و برخی دیگر با «جان» خود، حماسه‌ای ابدی رقم می‌زدند. این نوشتار، نه یک وصیت‌نامه معمولی، که فریادی است از اعماق وجود برای بازگشت به خویشتنِ خویش.

شهید اسماعیل اوزوم‌چلویی در وصیت‌نامه‌اش، مرگ در راه هدف و آرمان را افتخاری بزرگ دانست و از پدر و مادرش خواست به شهادتش با صبر و سربلندی بنگرند. او در آخرین نوشته خود، خانواده و دوستانش را به خدا، نماز و روزه، پیروی از امام و الگو گرفتن از حضرت زینب(س) سفارش کرد و نوشت: «الگوی من [امام] حسین(ع) است؛ الگوی شما هم زینب(س) است.»

شهید محمدحسین بابالو در وصیت‌نامه‌اش، شهادت را حرکتی شتابدار به سوی معشوق دانست و نوشت: «چه زیباست در راه خدا جان دادن و با ائمه معصومین و دوستان شهیدمان ملاقات کردن.» او در آخرین پیام خود، خانواده و دوستانش را به تقرب به خدا، مناجات شبانه، الگو گرفتن از حضرت زینب(س) و ادای نماز و روزه‌های قضا سفارش کرد.

شهید «رمضانعلی آقایی» در وصیت‌نامه خود، با نگاهی تیزبینانه به انقلاب اسلامی و خون شهیدان، از رمز و راز پیوستن به جندالله می‌گوید. او با کلامی صریح و تکان‌دهنده، مخالفان انقلاب را به تأمل در حقیقت دعوت می‌کند و «حب دنیا» را ریشه تمام خطاها می‌داند؛ روایتی از یک جوان که قلبش آماج تیر دشمن شد تا حقیقت زنده بماند.

فیلم خاطرات شفاهی نورالدین حنیفه، جانباز ۲۵ درصد، منتشر شد. او در این فیلم با تأکید بر اینکه بسیجیان برای خدا، کشور و دین و به فرمان امام به جبهه اعزام شدند، از مجروحیت خود در عملیات والفجر مقدماتی (سال ۱۳۶۱) روایت می‌کند. در ادامه این فیلم را ببینید.

«اسماعیل شیخا»، بسیجی ۱۸‑سالهٔ تهرانی که سوم دبیرستان را رها کرد و در کامیاران به مقابله با گروهک‌های ضدانقلاب شتافت، سرانجام در سوم فروردین‌ماه ۱۳۶۱ با اصابت گلوله به بدن به فیض شهادت نائل آمد. او در آخرین نامه‌اش از دوستان و برادرانش خواسته است که او را حلال کنند، برای شادی روح شهدا به بهشت زهرا (س) بروند و امام خمینی (ره) را تا ظهور منجی دعا کنند. پیکر این شهید والامقام در بهشت زهرای تهران آرام گرفته است.

شهید علی‌اشرف صفری در وصیت‌نامه‌اش با هشدار به مردم نوشت: «اگر می‌خواهید نجات پیدا کنید، در رکاب امام باشید، وگرنه در دریای گناه و بدبختی غرق خواهید شد.» امروز که جهان اسلام درگیر فتنه‌های گسترده‌ای چون جنگ ترکیبی، شبهات اعتقادی و جنایت‌های صهیونیسم است، این وصیت، همچون چراغی فرا راهِ امت است تا با بصیرت، صف‌های خود را از دشمنان بازشناسند.

شهید محمد شیرقاضی در آخرین کلمات مکتوب خود خطاب به مادر نوشته: «می‌دانم که در دوران زندگی‌ام تو را اذیت کردم و متأسفم که نتوانستم جبران خوبی‌هایت را بکنم.» وصیت‌نامه‌ای که در آن حلالیت از پدر و مادر و وصیت به صبر و وفاداری برای خواهران، رنگ و بوی عاطفی خاصی دارد.

شهید والامقام «سیدامیر سیدمهدی» که در عملیات عراق به درجه شهادت نائل آمد، در وصیت‌نامه خود از دیر یافتن راه امام حسین (ع) ابراز تأسف کرده و انقلاب اسلامی را جرقه‌ای دانسته که او را تا مرز شهادت پیش راند.

وصیت‌نامه شهید «نادر سرمدی» که در تاریخ ۳۰ تیر ۱۳۶۶ در کردستان به درجه شهادت نائل آمده است، با زبانی عارفانه و سرشار از تضرع، از دغدغه‌های عمیق این شهید والامقام پرده برمی‌دارد؛ از دیر یافتن راه سالار شهیدان تا نگرانی از لحظه شهادت و نیز درخواست حلالیت و شفاعت از مادر.